Bolum 17.

Çox bəyəndiyim bir kitabda oxumuşdum. “İnsan evləndiyi zaman, ya xoşbəxt olur, ya da bədbəxt. Ortası yoxdur”. Yazar necə də haqlı imiş. Doğurdan da ortası, və ya yarı xoşbəxtlik, yarı bədbəxtlik olmurmuş. Tam xoşbəxt, ya da tam bədbəxt olursan və mən sözün əsl mənasında bədbəxt olmuşdum. Üstəlik bu bədbəxtliyi mən özüm öz əllərimlə həyatıma gətirmişdim, nişanlı olduğum halda başqa birinə vurularaq. Yaşadıqlarımı göz yaşları içərisində danışmağa başlamış, Xəzərin xəyanətinə haqq vermə səbəbimi söyləmişdim. - Bilirsən, mən heç vaxt səhv etməyəcəyimi düşünürdüm. Amma elə çox səhv etdim ki. - Peşmansan? - Səhvlərim ucbatından başıma gələnlər, böyüməyimə və təcrübə qazanmağıma səbəb oldu. (Baxışlarımı üzünə sabitlədim). Deyəsən, peşman deyiləm. - Sən həqiqətən çox güclü qadınsan. - Bilirəm. Gülümsəyərək baxışlarımı üzündə gəzdirdiyim zaman Kənan da gülümsədi. - Mənim, hələ də başa düşmədiyim bir şey var. - Nədir o? - Bütün bunları yaşamışkən, hələ də Xəzərin xəyanətinə necə haqq verə bilirsən? - Əvvəl mən də elə düşünürdüm. Hətta Xəzərə “Birisi məsum hisslər, digəri isə iyrənc hərəkətlərdir, ikisini bir - birinə qarışdırma” deyə çəmkirirdim. Amma sonra başa düşdüm ki, bir az əvvəl sənin də dediyin kimi, xəyanət elə xəyanətdir, heç bir bəhanə və açıqlama qəbul etmir. Mən münasibətimizin ən başında ona yalanlar danışıb başqasına qəlbimi açdım, o, da eynən cavabımı qaytardı. - Amma daha acımasız bir şəkildə. Tək qəlbini yox, həm də yatağını başqasına açaraq. Heç bir söz demədim, daha doğrusu deyə bilmədim, çünki haqlı idi. Çox haqlı idi. Xəzər mənə böyük bir haqsızlıq etmişdi. Araya dərin bir sükut çökdü, sanki danışsaq nələrsə məhv olacaqmış kimi. Hər ikimiz səssizcə eyni istiqamətə baxırdıq. - Onuru, hələ də sevirsən? Kənanın səssizliyi pozmasının ardından eşitdiyim sual mənə qəribə gəlmiş olacaqdı ki, baxışlarımı yenidən onun üzündə gəzdirdim. - Nə? - Sevdiyim qadının qəlbində kimin olduğunu bilməliyəm, elə deyilmi? Düz deyirdi məncə. Həm səhv desə də mən