n çıxdı?
Yeməyi hazırlayıb bitirdikdən sonra özünü Aylinin otağının qapısı ağzında tapdı. Qapını astaca döyərək Aylinin "Buyur" deməsi ilə özünü otağa saldı.
-Hmm. Həkim xanım ədəbiyyat pərəstişkarı imiş ki. Hansı kitabdır?
-Qürur və qərəz,-deyərək kitabın üz qabığını Səlimə göstərdi.
-Nədən bəhs edir ki?
-Sevgi romanıdır...-deyərək Səlimin gözlərinin içinə baxdı. Orda nəsə bir məna tapmağa çalışırdı. O gözlərdə çox məna vardı....- Sənlə mənim kimidilər lap,-dedi. Söz ağzından necə çıxdı ,heç özü də anlamadı. Dediyi sözün təsirindən yenə də yanaqları qızardı. Səlimin təəccüblü baxışları altında sözünü düzəltməyə çalışdı,-bizim kimi deyəndə səhv anlama. Yəni ilk vaxtlar nifrətlə başlayıb axı münasibətimiz. Sonra düzəldi. Burda da ona bənzərdi. Onu deyirdim.
-Sən mənə nifrət edirdin, demək,-deyərək Aylinin yanında oturaraq Aylinin gözlərinə zilləndi. Aylin bir az da utandı. Danışdıqca batırdı.
-Yox... Mən ,əslində,-dedi və sözünün ardını deməyə çətinlik çəkdi. Səlimin nəfəsi o qədər yaxın idi ki, bu onu həyəcanlandırırdı,-Mən nifrət etmirdim...sən edirdin,-deyərək bu dəfə gözlərinə daha cəsarətlə baxdı. Dediyi sözlərin Səlimdə doğuracağı reaksiyanı öyrənməyə çalışdı...
-Mən sənə nifrət etmirdim,-deyərək Səlim Aylinə daha da yaxınlaşdı. Pıçıltı ilə,- sən qeyri-adi bir qadınsan.Sənə nifrət etmək mümkün deyil,-dedi.
-Mən susamışam,-deyərək Aylin üzünü çevirib əlləri əsə-əsə kitabı bir kənara qoyaraq qalxmağa çalışanda ayağının ağrısı ilə üzünü turşudub inildədi.
-Dayan bir,mən kömək edim...

***
Artıq onlar iki həftəni də geridə qoymuşdular. Hər gün ayrılıq bir addım daha yaxınlaşırdı onlara.Aylinin ayağı sağalmışdı. Səlim isə Sara ilə görüşərək ondan ayrılmışdı. Sara nə qədər dirənsə də, Səlimin qərarı qəti olduğu üçün əlindən heç nə gəlməmişdi. Beləcə Səlim sadəcə tək bir şey düşünürdü:Aylinlə həqiqi evlilik. Səlim artıq Aylinin Turalı sevmədiyini sanırdı və qərara gəlmişdi ki,bu gün hər bir şeyi Aylinə desin. Artıq çəkdikləri həsrət bəs idi. Onlar da