xoşbəxt olmağa layiq idilər. Həm də hər şeydən çox.
Tural Aylindən yox cavabı aldıqdan sonra bir müddət Bakıda qalsa da, Aylinlə eyni havanı sovurmaq, onunla eyni şəhərdə yaşamaq ona işgəncə kimi gəlirdi. Qərar vermişdi, son dəfə Aylinlə görüşüb onunla vidalaşmalı idi. Aylinə mesaj yazsa da,Aylin ona cavab vermirdi. Bu isə onu daha çox pərişan edirdi. Qarşılıqsız sevgisini də alıb ömürlük bu ölkəni tərk etmək istəyirdi.Aylinə "Xahiş edirəm, Aylin, zəngimi aç. Buralardan gedirəm.Bir daha səni narahat etməyəcəm. Sadəcə son dəfə səni görmək istəyirəm",-yazıb mesaj göndərməsi ilə Aylin dərhal Turala zəng etmişdi.
-Tural,nə getmək? Nə danışırsan sən?
-Xahiş edirəm,Aylin son dəfə görüş mənlə. Səni son dəfə görmək istəyirəm,-dedi və dişini dodağına sıxaraq gözündən axmağa çalışan yaşa mane olmağa çalışdı. -Yaxşı. Bir azdan .... parkda görüşə bilərik.Evimə də yaxındı,-Aylin uşaqlıq dostunun qəlbini qırmaq istəmədiyi üçün onunla görüşməyə razılıq vermişdi.
Tural parka çatıb Aylini bir küncdə oturan gördü. Çox gərgin olduğu hər halından bəlli idi.Tural ona yaxınlaşaraq salamlaşdı. İndi gördüyü bu gözəlliyi bir azdan əbədi arxasında qoyaraq gedəcəyini düşündükcə dəli olurdu. İçi içinə sığmırdı. Aylinin yanında oturdu. Aylin bayaqdan tutmağa çalışdığı yaşları Turalı görüncə sərbəst buraxmışdı.
Səlim bu gün Aylinə sevgisini etiraf etmək istədiyi üçün yoldan Aylinin ən sevdiyi bir dəstə qırmızı qızılgüldən alıb evə tez gəlmək üçün evin yolunu tutmuşdu.Evə gedən yol isə parkdan keçirdi.Aylin Turalla tam da parkın giriş tərəfində sakit bir küncdə oturmuşdu. Səlimin onları görməməsi mümkün belə deyildi.Səlim gülümsəyərək arada da yanındakı boş oturacağa qoyduğu qızılgüllərə baxaraq maşını sürürdü. Elə bu vaxt üzündəki gülüş gördüyü mənzərə ilə donmuşdu. Aylin ağlayaraq Turalı qucaqlamışdı. Tural isə ona daha da bərk sarılmışdı.Səlim gördüyü mənzərəni həzm edə bilmirdi. Aylinin Turalı deyil də,onun özünü sevdiyini düşündüyü üçün özünə əsəbiləşdi. Açıq-aydın idi ki Aylin