ə qışqırdı.
-Bəsti. Hamı Sara, Sara deyir. Mən Saranı yox səni sevirəm,Aylin,-dedi və sərxoş inadı ilə Aylini yaxınına çəkdi,-uzan yanımda,Aylin. Mən səni sevən kimi sən də məni sev, nə olar. Sənsiz dözə bilmirəm,- dedi.
Aylin öncə sərxoş olduğu üçün nə dediyi bilmədiyini düşündü. Amma Səlim inadla onu yanına çəkirdi. Sevgisini etiraf edirdi.Aylinin ürəyi yerindən çıxacaqmış kimi döyünməyə başladı. Sevdiyi adam onu sevdiyini deyir və qollarına çağırırdı. Etdiyi nə dərəcə düzgün idi, bilmirdi. Amma ona etiraz etmək istəmirdi. Ona aid olamağı hər şeydən çox arzulayırdı. Səlimin yanında uzanaraq saçlarını oxşamağa başladı.
-Səlim,mən də sevirəm səni,-pıçıldadı. Bilirdi ki,sabah Səlim bunları xatırlamaya bilər. Amma bu anın sehrini pozmaq istəmirdi. Artıq bədəni istiləşməyə başlamışdı.Səlimə müqavimət göstərə bilmirdi.Səlimin isti dodaqlarını dodaqlarında hiss etdiyi an özünü onun qollarına təslim etdi. O, Səlimi çox sevirdi. Hər şeydən çox sevirdi. Sadəcə bir gün də olsa, ona aid olmaq istəyirdi. Səlim isə sərxoş inadı ilə olanları unutmuş və sevdiyi qadını qolları arasına almışdı. Aylinin vücudunu saran öpüşlər onun ağlını başından alaraq onu daha da məst etmişdi. O da Səlimə inadla sarılaraq ona öz öpüşlərini bəxş edirdi. Ehrirasları güc gəldiyi zaman artıq Aylin öz bakirəliyini itirmişdi. Mələfədəki qan buna sübut idi. Amma zərrə qədər də peşiman deyildi. Sevdiyi adama aid olmuşdu. Ən önəmlisi isə sevdiyi adam onun əri idi.Onlar bir-birinin sevgisindən xəbərsiz, qarşılıqsız sandıqları sevginin atəşində yanırdılar.Sabah nə olacaqdı,bunu bilmirdilər.

Səni arzuladım keçən zamandan.
Səni bəxş eləsin istədim mənə.
Mən gəlib istəyim səni anandan.
İznini alınca ər olum