tanımırsan bəyəm? Gündə bir şey düşür beyninə. Bir Allah bilir indi nə qonaqlığı vermək fikrindədir. Sən ona qarışma. Əlini də heç nəyə vurma, otur, dincəl. Yaxşı? Bahar başını astaca endirib qaldırdı. Fateh televizor kanalları çevirməyə başlayanda -Şey... Mən gedim yatım, -deyə ayağa qalxdı və onu təəccüblü nəzərlər ilə yola salan qayınatasına güclə gülümsədi. Fateh gəlini otaqdan çıxandan sonra bir xeyli üzündə razı təbəssüm ilə gözlərini ekrandan çəkmədi, daha sonra özü də yuxarı qalxdı. Baharın əri üçün darıxdığını ,onu görmək istədiyini bilmək kifayət idi ki, bir qayınata bu qədər xoşbəxt olsun. Səhər işə getməyə hazırlaşan qayınatasını yola salan Bahar Fatehin dodaqaltı təbəssümünü sezmişdi. Fateh qapıdan çıxanda anidən çevrilib, guya indi xatırlamış kimi, əslində öncədən hazırladığı sözləri nəhayət dilinə gətirmişdi. - Lap yadımdan çıxmışdı;bir azdan Yaşar gələcək. Dünən bütün gecə işləyib. Sən də evdəsən ,qulluq et bir az ona. Tək qalmasın, yoxsa heç nə yeməyəcək. Fateh Baharın nə isə deyəcəyini gözləmədən çıxmışdı evdən. Onun dediklərini tam dərk etmək üçün Bahara minimum 10 dəqiqə lazım olmuşdu. Elə ki, nə baş verdiyinin və harada olduğunun fərqinə vardı Bahar ayaqlarını işə saldı. Bir az sonra o artıq taksidə idi. Əlbətdə, onu işdə görən Elvin çox təəccüblənmişdi ,lakin heç nə soruşmadı və bu gün digərlərindən heç nə ilə fərqlənmirmiş kimi apardı özünü. Bahar buna görə müdirinə çox minnətdar idi. Elvin həmişəki kimi onu bütün qayğılardan uzaq etmişdi. Bahar o qədər fikirli idi ki, gün ərzində gələn bütün yemək sifarişlərini qarışdırdı və sonunda heç bir işə yaramadan Elvin tərəfindən istirahət etməyə restoranın boş otaqlarından birinə göndərildi. Otaqdakı ,üzərində jurnaldan tutmuş ,çips qalıqlarına qədər hər şey olan sofaya uzandıqdan sonra Bahar Yaşarın evə gəlmə və onu görməmə səhnəsini dəfələrlə gözünün qarşısına gətirərək yuxuya dalmışdı. Ayılanda iş saatının sonları idi. Bahar özünü mətbəxə atıb yeni sifariş ilə içəri keçən Əhmədin əlindən kağızı