bilmədən instinktiv olaraq Əhmədin ardınca gedirdi. Anidən mənzilə çatan ofisiant ayaq saxlayanda Bahar da ona dəyməmək üçün müvazinətini güclə saxladı. -Buyurun, bu da bizim aspazımız, - deyə Əhməd onun qarşısından çəkildi və Bahar üzünə yenicə qondurmağa hazırlaşdığı təbəssümü gördüyü mənzərənin təsiri ilə tədricən itirməyə başladı. Əhməd Bahara nə olduğunu bilmədən arada yaranan gərginliyin təsiri altında gah heyrət içərisində olan aşpaza ,gah da dodağının ucundakı gülümsəmə ilə ağzını sildikdən sonra salfeti masanın üzərinə qoyan müştəriyə baxırdı. -Cox sağ olun. - Yaşar nəhayət Əhmədə getmək lazım olduğunu işarə etdi və üzünü yenidən Bahara tərəf çevirdi. -Ssən ... sən burada nə gəzirsən? -Bir gün öz halalca həyat yoldaşımı görmək və onun əli ilə bişirilmiş yeməkdən dadmaq üçün xərc çəkməli olacağımı desəydilər gülərdim. Amma budur: mən bir yerə özü getmək iqtidarında belə olmayan arvadımın dalınca onun işlədiyi yerə gəlmişəm. Yaşarın ifadəsindən gülüş əksik olmadan dilinə gətirdiyi sözlərdəki kinayə o qədər qulaq kəsici idi ki, Bahar dodaqlarını gəmirməyə başladı. Bir-birinə yenə düşmən kəsilən barmaqlarını nəhayət azad edib -Deyəcəklərin bitdisə, get buradan. Mənim görməli olduğum işlər var!- deyə üzünü çevirib getmək istədi. Əlbətdə, Yaşarın heç nə etməyəcəyini düşünmək axmaqlıq olardı. Bahar gözlədiyi kimi də əri onun qarşısını kəsmişdi. Qolundan yapışdığı an Bahar aylardır həsrətində olduğu bu əlin toxunuşundan canını qurtarmaq istəyirmiş kimi özünü arxaya çəkməyə çalışdı. Əslində isə ürək döyüntüləri aman vermirdi .Əynindəki qara rəngli kostyum və ağ rəngli köynək ilə həddindən artıq yaraşıqlı görünən Yaşarın üzündə seyrək tük əmələ gəlmişdi. Bu bir il onu zahirən dəyişmişdi, amma ətri eyni idi. Baharın ağlını başından alan bu ətir. İlahi , boynuna sarılıb ,yanaqlarını öpüşlərə qərq etməmək üçün özünü güclə saxlayırdı. -Burax!- onun içini dalğalandıran bütün hisslərə rəğmən dişlərini qıcayaraq ancaq Yaşarın eşidəcəyi tərzdə dilləndi.Yaşar səhv etdiyini