i anlayan biri kimi dərhal əlini buraxıb -Bahar, - deyə onun adını astadan çəkəndə səsindəki yalvarışı eşitmək olurdu. Bahar başını əyərək gözlərini qaçırdı. Amma getmədi. Yaşardan burada qaçsa da evdə yenidən onunla üz-üzə dayanmalı olduğunu bilirdi. Həm də darıxmışdı. Dəlilər kimi darıxdığı bu adamla hər saniyə əziz gəlirdi ona. -Nə istəyirsən?- Baharın səsi də sakit çıxırdı. -Səninlə danışmaq . Gəl gedək evə. -İş saatım bitməyib hələ. Sən get ,mən saat 10-da gələcəyəm. Yaşarın qaşları qalxdı. Yox, bu artıq həmin o Bahar deyildi. Onun incidə bildiyi, özü heç nə etməyi bacarmayan , hələ də uşaq qalan həmin o Bahardan əsər əlamət qalmamışdı. -Bir saat tez çıxsan heç nə olmaz. -Olar!- nəhayət onun gözlərinin içinə baxanda Yaşar özünü itirdi. Bahar işinə söz deyilməsinə icazə verməyən , öz ayaqları üstündə durmağı bacaran qadına çevrilmişdi. Yaşar içində oynayan fırtınanın təsiri ilə yoldaşını öpmək istəyini dəf etmək üçün udqundu. -Bahar... -Cənab Qurbanov! Mən buraya oyun oynamağa gəlmirəm. Restoranın sahibi də mən deyiləm ki, istədiyim vaxt gəlim , istədiyim vaxt da gedim. Bahar hikkəsi ilə ərinin üzündə yaratdığı təbəssümdən xəbərsiz üzünü çevirib getməyə hazırlaşanda Yaşar cəld tərpənib yenidən onu əlindən tutdu və özünə tərəf çəkdi. bahar ayaqlarının həyəcandan büdrədiyini hiss etdi. Bu adamın ona etdiklərini nəzərə aldığı halda belə bədəninin nəzarətini ona hələ bir il öncə təhvil verdiyini unutmuşdu. -Bir ildir görmədiyin ərinin geri dönüşü məncə kifayət qədər böyük səbəbdir ki, bu gün tez çıxasan, elə deyil?- Yaşar istehzanı gizlətmədən gözlərini arvadının günü-gündən gözəlləşən simasında gəzdirdi. -Buburax mməni... -Niyə? -Mən işdəyəm... -Nə olsun ki? Bu sənin mənim arvadım olduğun həqiqətini dəyişməz. -Yaşar... -Buyur,- Yaşar heç kimin olmadığı restoranda tam tək olmadıqlarını unutmuşdu deyə Baharın dodaqlarına istiqamətlənsə də xatırlatma gecikmədi. -Burada nə baş verir?- Elvin az öncə mətbəxdə sıxdığı yumruqlarını işə salmağa hazırlaşırmış kimi onların