üzərinə gələndə Bahar dərhal yumşalan Yaşarın əlindən qurtulub özünü şefinin qarşısına atdı. -Elvin, şey...hər şey yaxşıdır. Elvin qəzəb saçan gözlərini Yaşardan ayırmırdı. -Bahar , bu adam səndən nə istəyir?- əsəb onun səsində də özünü açıq aşkar biruzə verirdi və əgər aralarında Bahar olmasaydı hücuma keçəcəyi bəlli idi. -Heç nə , sadəcə ,yemək haqqında bir iki ... -Bu adam dediyiniz, - Yaşar izah verməkdə olan yoldaşının sözünü yarım qoyub əlləri ciblərində irəli gəldi,- onun əridir və buraya yemək yeməklə yanaşı arvadını evə aparmağa gəlib. Tez çıxmaq üçün kimdən icazə almalıyıq? Elvin iri gözlərlə Yaşara baxırdı. Bahar başını nədənsə utanırmış kimi endirdi və bu ərinin gözündən yayınmamışdı. İndi o özü də Elvinə eyni qəzəb ilə baxmağa başlamışdı. -Bahar ,bu doğrudur? -Sizə yalan borcum var?- Yaşar irəli gəlmək istədi , lakin Baharın geri çevrilməsi ilə dayandı. -Şef , mən getsəm yaxşı olar. İcazə verirsən? Yaşar arvadının şef adlandırdığı kəsə "sən" deyə müraciət etməsini həzm etməyə imkan tapmamış Elvinin -Əminsən?- sualı onu dəliyə döndərmişdi. -Narahat olma!- Bahar ehmalca gülümsəyərək mətbəxə keçdi və bir-birinə ilk baxışdan nifrət bəsləməyə başlayan iki nəfəri tək qoydu. Elvin onu boğmağa hazır olan Yaşara eyni şəkildə nifrətlə baxmağa davam edərkən Bahar çantası ilə paltosunu əlinə alıb geri qayıdırdı artıq. Elvin ilə sağollaşdıqdan dərhal sonra Yaşarın üzünə belə baxmadan onun yanından ötüb keçdi və ərinin onun ardınca gələcəyini bildiyi üçün özünü soyuqqanlı aparmağa davam etdi. Restoranı tərk etdikdən sonra ona çatmağa çalışan ərinə diqqət verməyən Bahar Yaşarın adını çəkməsinə də reaksiyasız qaldı. -Bahar!- nəhayət onun qolundan yapışa bilən Yaşar Baharin önünə keçmişdi. Bahar gözlərini qaçırdı. Nə olursa, olsun onun qarşısında boyun əymək fikrində deyildi, halbuki bu çox çətin idi. Yaşarın ətri onun burun pərləri kimi ürəyinin görünməyən laylarını da gərirdi. -Mənimlə belə davranmağa davam edəcəksən? İcazə verəcəksən ki, insanlar mənə sənin ərin