- girməz gördüklərimlə üzümdə geniş bir təbəssüm öz yerini almışdı. Kənan otağında səhər yeməyi üçün balaca bir masa hazırlamışdı. - Sən, dəlisən. - Bərabər səhər yeməyi yeyərik, deyə düşündüm. - Çox gozl sürpriz oldu, amma narahat oldum, Laranıda oyununa alət etmisən. Kənan gülümsəyərək başını əyib sağa - sola hərlədi. - Bu onun fikri idi. Yaxınlaşıb masaya boylandım. - Çay da var. - Əlbəttə, Hümeyra xanımın şirin çay içmədən günə başlamadığını bilirəm. - Doğru bilirsiniz. Çox acmışam. - Əyləş. İkimiz də əyləşib yeməyə başladıq. Bu sırada da söhbət etməyidə ihmal etmirdik. - Haradan ağlına gəldi, iş yerində səhər yeməyi fikiri? - Səhər Əli zəng vurmuşdu, işə gəlmədən birbaşa iclas üçün başqa yerə gedəcəyini dedi. Məndə sənə bu cür sürpriz etmək istədim. Lara da kömək etdi. Bəyənmədin? - Çox bəyəndim. - Mən hər gün günə səninlə başlamaq istəyirəm. Düzdür, sən bunun üçün Şəms xanımı seçirsən, amma bugünlük belə oldu. Onun eyhamı mənim gülməyimə səbəb olurdu. - Sən, Şəmsi qısqanırsan? ‐ Şəmsi yox, əzizim, səni. Mən hər anımı səninlə keçirmək istəyirəm. Səninlə keçən zamanım o qədər dəyərlidir ki, bunu sözlə ifadə etmək olmur. - Mənim üçündə elədir. Sənli günlərim hər şeyə dəyər. - Bəs nə zaman evlənəcəyik? İçdiyim çay boğazımda qalmışdı. Dayanmadan öksürür, boğazımı təmizləməyə çalışırdım. - Hümeyra, yaxşısan? Nə oldu, yaxşısan? - Yaxşıyam, deyəsən, çay isti gəldi. Hər halda dediyim ən axmaq yalanladan biri də bu idi. Yeniyetmələr kimi utanmışdım və həyəcan bürümüşdü məni. - Mən əllərimi yumalıyam. Otaqdan özümü çölə necə atmışdım bilmirəm. İti addaımlarla öz otağıma keçib əlimi ürəyimin üstünə qoydum. Səhv başa düşməmişdimsə Kənan mənə evlilik təklif etmişdi, lakin mən qaçmışdım. Evlilik təklifi alarkən qaçan ilk insan mən idim hər halda. Qorxmuşdum, deyəsən, amma bir o qədər də sevinmişdim. Bu, təklif sayılırdımı, onu da bilmirəm. Bir müddət elə durduqdan sonra özümü birtəhər ələ alıb masaya keçdim. Mənim oradan qaçmağım və içimdəki qorxu o demək deyildi ki,