hisslərimdən əmin deyiləm, ya da Kənan mənim üçün doğru adam deyil. Tam tərsi, onu çox sevir, çox inanır, çox güvənirdim. Sadəcə bu qədər tez gözləmirdim. Axşama kimi Kənanla qarşılaşmamaq üçün otağımdan çıxmamışdım. Ancaq axşama doğru gəlinimizin zəngi ilə otaqdan çıxmalı olmuşdum. Yorğun olduğunu və Şəmsi hava almaq üçün parka mənim aparmağımı xahiş etmişdi. Şəmslə vaxt keçirmək bu gün mənə ən yaxşı gələcək şey idi. İşlərimi yekunlaşdırıb çıxdığımı Laraya xəbər etdikdən sonra şirkətdən ayrıldım. Şəmsi götürüb parka gəldiyim zaman günəş batmağa doğru gedirdi, bu səbəbdən qızılı şualar ətrafda bərq vururdu. Park o qədər gözəl görünürdü ki, cənnətin bir küncü kimi. Şəms arabasında yuxularkən, mən əlimdəki qəhvəni yudumlamağa başadım. - Nuş olsun. Eşitdiyim səsə başımı qaldrdığım zaman baxışlarım, Kənanın maviləri ilə toqquşmuşdu. Mənə sabitlənən baxışlarda məyusluq sezmiş olmaq məni çox incitmişdi. Kənan heç nə demədən keçib yanımda oturdu. - Burada olduğumu necə bildin? - Çətin olmadı… Səncə heç bir açıqlamaya layiq deyiləm? Etdiyim hərəkətin nə böyük yanlış olduğunun və Kənanın qəlbini necə qırdığımın indi fərqinə varmış kimi başımı əydim. ‐ Bağışla, niyətim səni incitmək deyildi. - Hümeyra, mən səninlə bir həyat qurmaq istədiyimi deyirəm, amma sən mənim nə hiss edəcəyimi düşünmədən qaçırsan. Səncə mən bundan inciməli deyiləm? - Haqlısan. - Məni sevirsən? - Bu necə sualdır? Əlbəttə sevirəm. - Bəs onda niyə qaçırsan? - Əzizim, mənim oradan qaçmağımın, sənə olan sevgimlə uzaqdan yaxından əlaqəsi yoxdur. O an qısa bir qorxu yaşadım. Sonrada yanına qayıtmağa eləcə də səninlə üz - üzə gəlməyə utandım. Kənan nisbətən önə əyilib dirsəyini dizinə dayayaraq başını əlləri arasına aldı. Bir qədər elə durduqdan sonra qamətini düzəldib baxışlarını üzümə sabitlədi. - Hümeyra, sən San Dieogoya gəldiyinə, özünlə bərabər mənim həyatıma ümid gətirdin, işıq gətirdin. Səndən əvvəl mən, sadəcə ruhsuz bir bədən idim. Sənin gəlişin ruhumu sağaldıb ayağa qaldırdı. Mən sənin sayəndə,