öz ağılsızlığım ucbatından məni həqiqətən sevən adamın qəlbini paramparça etmişdim. Səssiz axan gözyaşlarım hıçqırıqla əvəzlənərkən, mən sadəcə Kənanın arxasından baxır onun məndən uzaqlaşmasını izləyirdim. Mən özümdə onu çox sevirdim, hətta artıq onsuz yaşamağım mümkün deyildi, amma münasibətimizi elə bir hala gətirmişdim ki, bundan sora heç üzümə baxmasa yeridir. Bir müddət parkda təkbaşıma ağladıqdan sonra, özümü ələ alıb Şəmsi götürərək evə tərəf yol aldım. Parkın hər yanında Kənan və mənim xatirələrimiz vardı. Hər addımda canım daha da acıyır, ağlamağım şiddətlənirdi. Bundan sonra nə olacaqdı, mən nə edəcəkdim? Beynim cavabsız suallarla dolu idi. Ağlaya - ağlaya qapını döydüyüm zaman gəlinimiz açmış və mənim pərişan halımı görüb təlaşlanmışdı. - Hümeyra, sənə nə olub, bu nə haldır? Heç nə deyə bilməyib hönkürərək onu qucaqladım. Yazıq qız heç nə başa düşməsədə məni sakitləşdirməyə çalışırdı. - Keçdi, canım, keçdi. İçəri gəl. İçəri keçib divana oturdum. Canım o qədər yanırdı ki, bütün bədənim tir - tir əsirdi. Gəlinimiz Şəmsi yatırdıqdan sonra mənim üçün bitgi çayı gətirib yanıma oturdu. - Yaxşısan? Fincanı iki əlli sarmalayıb başımı yellədim. - Heç yaxşı deyiləm. - Məsələ Kənandır? - Məsələ mənəm. Kənanın qəlbini çox qırdım. Onu çox sevirəm, incinməsinə dayana bilmirəm, amma onu hər kəsdən çox özüm incidirəm. - Kənan da səni çox sevir. - Bilirəm. - Bəs onda niyə ona da, özünə də əzab verirsən? - Bilmirəm, lənət olsun bilmirəm. Oradan niyə qaçdığımı, daha sonra o otağa niyə qayıtmadığımı heç nəyi bilmirəm. Tək bildiyim mən artıq Kənansız yaşa bilmərəm. - Əzizim, aranızda nə yaşandı bilmirəm, amma sevginizə yazıq etmə. Başımı əllərim arasına alıb ağlamağa davam etdim. Əlimdən başqa nə gəlirdi