yeməyi hazırlayırdı.Səlim sevdiyi üçün ona xüsusi olaraq yumurtalı çörək bişirib süfrəni də hazır etdikdən sonra oturub Səlimi gözləməyə başladı.Amma Səlim hələ də oyanmamışdı. Aylin çox həyəcanlı idi. Eyni zamanda da utanırdı və necə davranacağını bilmirdi. Dünəni düşünəndə utandığından yanaqları qızardı.
Səlim içkinin təsirindən elə yatmışdı ki, telefonuna gələn zəngi belə eşitmirdi. Artıq 5-ci dəfə zəng gələndə Səlim baş ağrısı çəkərək göz qapaqlarını astaca aralayıb ətrafa baxaraq oyandı. Başını tutub:"Bu nə baş ağrıdı belə",-deyib telefonu götürdü. Zəng şirkətdən idi. Zəngi dərhal açdı. Təcili şirkətə çağırırdılar. Necə unutmuşdu axı? Bu gün axı türk iş adamları gələcəkdilər. Tez-tələsik geyindi. Yatağında qalan dünənki qan ləkələrinə fikir vermədən tələsik aşağı düşdü. Aylin Səlimin aşağı düşdüyünü görüb özünü itirdi. Daha da qızardı. Səlim aşağı düşəndə salamsız-kəlamsız üst geyimini geyinəndə Aylin pərt oldu.
-Səlim, səhər yeməyi yemirsən?-dedi məyus halda.
-Yox. İşim var,-dedi quru və bir o qədər ciddi səs tonu ilə.
-Axşam çox içmişdin,-bunu niyə dedi, heç özü də tam anlamadı. Bəlkə də, gecəni xatırlayıb xatırlamadığını bilmək istəyirdi.
-Hə, ola bilər. Başım da ona görə ağrayır, demək,- Səsi çox quru,vecsiz ,soyuq idi. Bu soyuqluq Aylinin iliklərinə işləyərək onun qanını dondurdu.Səlimin dünən dediklərini xatırlamaması isə onun qəlbini tamam parçaladı. Qırılmış qəlbində qopan səssiz fəryadlar dilə gəlmək üçün can atırdılar artıq. Gözündən axan yaşlara mane ola bilməyərək onları öz axışına buraxdı.Səlim evdən çıxan kimi isə cəld Səlimin otağına çıxaraq yataq üstlərini dəyişib başqalarını taxıb digərlərini paltar yuyana atıb hönkür-hönkür ağlamağa başladı. Bütün xəyalları məhv olmuşdu. Arzuları puç olmuşdu. Sevgisi cavabsız qalmışdı. Gözündən yaşlar axdıqca ürəyi daha da parçalanır. Hər aldığı nəfəs bir ox olub ürəyinə saplanaraq ona əzab verirdi.
Amma elədiyi hərəkətə peşiman ola bilmirdi.Onu məhv edən tək şey sadəcə sevilməmiş olması, qarşılıqsız