n sadəcə Səlimə baxırdı.
-Ağlama... - dedi və susdu..-Ağlama, Aylin,-o, ağlama dedikcə Aylin daha bərkdən ağlamağa başladı. Səlim onun gözündəki yaşları silərək, - Mənim qəzəbim sənə deyil. Ağlama,-dedi.
-Axı niyə belə edirsən?-ağlamağını saxlayıb soruşdu.
-Heç nə soruşma. Soruşma, - dedi.
-Danış mənə. Nə olar, Səlim. Belə sən də əzab çəkirsən, məni də qırırsan.
-İnan mənə,mən səni qırmaq istəmirəm. Sən mənim qırmaq istədiyim sonuncu insan belə deyilsən. Sadəcə ....Heç nə ... Heç nə, Aylin,-deyərək tələsik addımlarla evdən çıxdı.
Aylin təkbaşına qaldı. Səlimin niyə belə davrandığını anlamağa çalışsa da,heç bir nəticə vermirdi bu. "Bəlkə,Sara ilə arası pisdi. Onun əsəbini də məndən çıxır". Ağlına başqa heç bir fikir gəlmirdi. Aylin ağlına da gətirmirdi ki, Səlim elə onun özünü sevir. Elə onun özünə görə də əzab çəkir.
***
Səlim evdən çıxıb hara getdiyini bilmədən maşını sürdü. Axırda Aylinlə ilk dəfə rastlaşdıqları kafenin önündə olduğunu gördü. Hansı ara gəlmişdi bura? Heç özü də bilmirdi. Bu necə bir sevgi idi? Bu necə bir atəş idi? Yandırdıqca yandırırdı adamı. Dəli edirdi adamı. Sevdikcə sevmək istəyirdi adam,baxdıqca baxmaq. Səlim Aylinə elə bağlanmışdı ki, qopa bilmirdi ondan. Başqasının olma fikrini qəbul edə bilmirdi. Boşanmaq istəmirdi. Əksinə, onunla əsl ailə olmaq istəyirdi. Bir - birini sevsinlər, istəyirdi. Uşaqları olsun,istəyirdi. Amma qarşılıqsız sevirdi o. Bu isə onun olan-qalan ağlını da əlindən almışdı.
Artıq saat 20:00 idi. Səlim evə qayıdıb divanda oturmuşdu. Aylin isə öz otağında idi.Səlim Aylinin otağına doğru baxdı. Yuxarı çıxdı və qapını döymək istədi. Əlini qaldırdı, amma nə deyəcəyini bilmədiyi üçün əlini aşağı salıb aşağı düşdü və qollarını başı altına qoyaraq beli üstə divanda uzandı. Nə qədər belə uzandığını bilmədi. Sonra qalxıb televizoru yandırdı. Film gedirdi. Bir az ona baxmağa başladı. Fikrini heç cürə cəmləyə bilmədi. Sonda yenə özünü Aylinin qapısı önündə gördü. Qapını döymək istəyəndə Aylin qapını açdı. Şişkin gözləri