r şeyi danışmaq lazım idi. Tural söhbətini də açacaqdı. "Qoy deyim özünə. Məni axmaq hesab edir elə bil. Onları əl - ələ ağlayan görmüşəm. Sevgilərini etiraf edirdilər bir-birilərinə. İndi durub mənə elə baxır ki, mən günahkaram sanki".Bunları öz-özünə deyə - deyə gəldi Aylinin qapısı önünə. Qapını döymək istəyəndə :"Bəlkə, yatıb", - deyə düşündü. Geri qayıtmaq istədi. "Yatıbsa da, oyanacaq. Bu söhbətə bu gün son qoyulacaq", - dedi və qapını döymək yerinə birbaşa qapını açıb içəri girdi.Aylin bütün çılpaqlığı ilə onun önündə dururdu. Nə etdiyini anlayanda kəkələməyə başladı. "Məə...məən...Aa..Ayliiin",-deyib üzünü çevirdi, sonra ani bir refleks ilə özü də anlamadan bir daha geri döndü. Aylin özünə gəlib:
-Səlim, sən nə edirsən? Qapını niyə döymədən girirsən? Sara deyiləme mən. Mənim otağıma girdiyini yaddan çıxarmısan deyəsən,-deyib əsəblə Səlimə baxdı,-Üzünü çevir. Aylinin utancaq,bir o qədər də amansız baxışları altında onu bir daha süzüb :danışmaq istəyirdim,-dedi.
Aylin onun üzünü çevirməsini gözləmədən çarpayıdan hamam xalatını götürüb geyindi. Sonra qaşqabaqlı şəkildə :
-Səlim, çıxacaqsan? - deyib əli ilə qapını göstərdi və başını yana çevirdi.
-Yox!!! Çıxmıram!!! Danışmalıyıq!!! Əynində paltar var, onsuzda.
Aylin onu itələyərək otaqdan bayıra atdı.
-Sabah danışarıq. İndi heç sənə qulaq asmağa həvəsim yoxdur. Sən insanı dəli etməyi bilirsən ancaq,-deyib qapını örtdü.
Qapını bağlayıb əsəblə öz-özünə danışdı."Bu özünü nə hesab edir belə? Bir gün Saranın yanına, bir gün mənim yanıma. Başqa nə istəyir, görəsən? Hələ baxmağına bir bax sən bunun."
Səlim onun dediklərini eşitdi.
-Yox bir. Elə ölürdüme sənin üçün,-qapıya tərəf üzünü çevirib qışqırdı,-mən danışmaq üçün gəlmişdim. Sənin çılpaq bədəninə baxmağa yox,-çevrilib otağına girmək istəyəndə Aylin hirslə otağından bayıra çıxdı. Əsəbi şəkildə gözlərini bərəldərək:
-Nə danışacaqsan sən hə? Otağıma ədəbsizcə girməyin bəs deyil, hələ bir məni də günahkar çıxarırsan. Mənim sənə sözüm yoxdu daha. Sən necə