Bolum 19

Bəzən heç ummadığımız anda ummadığımız insan tərəfindən qırılırıq. Qəlbimizi paramparça edərək gözümüzü də yaşlı qoyur.Sevinclə oyandığımız səhər,xoş keçən dünənimiz gözümüzdən gəlir.Deyəsən,xoşbəxtlik tam olan bir duyğu deyil. Çünki xoşbəxt olduğumuz anda bədbəxtlik baş qaldırıb bütün sevincimizi yerlə bir edir. Bir az sevinc ,bir az hüzn. Həyatın qanunu budur.Bəzən həyat bizi göyün 7-ci qatına qaldırıb bizə xoş duyğular yaşadır,biz yenicə sevinməyə başlayanda isə bizi var gücü ilə yerə çırpır. Sevincimiz boğazımızda qalır. Gülüşümüz üzümüzdə solur. İnsan neçə dəfə ölə bilər ki? Bir dəfə? Yox, əslində, insan arsız bir varlıqdır. Bir dəfə qırılan ümidlər yenidən baş qaldırır və insan çox arsızca eyni şeyə ümid edir. Yəni, insan bir dəfə yox,dəfələrlə ölür.

***
Aylin səhər tezdən oyanmışdı.Əslində,heç gözünə düz-əməlli yuxu da getməmişdi. Saat 4-dən bir az keçəndən sonra sevdiyi adama sarılaraq yuxuya gedə bilmişdi. Sevdiyi insanın qollarında olmanın şirin həyəcanı ona tez yatmağa imkan verməmişdi.Bütün gecə sevdiyi insanın simasını izləmişdi. Saçlarını,dodaqlarını, kirpiklərini:bir sözlə,onu incələmişdi. Onu ilk dəfə idi belə yaxından seyr etmə fürsəti əldə etdiyi üçün bu fürsəti yaxşı dəyərləndirmişdi. Yuxuda olan Səlimin saçlarına barmaqlarını daraq edərək sığal çəkmişdi. Necə də yumşaq saçları var idi. Bütün varlığını təslim etdiyi bu kişi onun üçün əvəzolunmaz bir insan idi. Kimisə onun yerinə qoyması mümkün deyildi. Dünənki gecəni düşündü. Bədənini xoş bir gizilti bürüdü. Bir az ağrısı olsa da, buna dəyərdi. Gecə Səlim əllərini Aylinin saçlarında, dodaqlarında,bütün bədənində gəzdirərək ona sevgi etirafı etmişdi."Görəsən, doğrudan
məni sevir? " Səlimin simasına baxaraq sevdiyini düşündü və yerindən qalxaraq yuyunmaq üçün vanna otağına getdi. Yuyunduqdan sonra isə Səlimə səhər yeməyi hazırlamaq üçün mətbəxə keçmişdi. Kefi yerində idi. Düşünürdü ki,bu gün heç kim onun kefinə soğan doğraya bilməz. Sevdiyi adama ilk dəfə onun qadını kimi səhər