gözləmədən çevrilib getdi. Bilirdi ki, məhz buna görə Bahar ona minnətdar olacaqdı. Bahar dolmağa başlayan gözlərini müdirinin kürəklərinə dikib , o, gözdən yox oluncaya qədər izlədi. Havanın soyuqluğunu toxunuşunda hiss etdiyi əlləriylə gözlərinin nəmini sildikdən sonra Yaşarı qoyub gəldiyi istiqamətdə gəzdirdi gözlərini. Yox idi. Nə qədər qəribə olsa da, Yaşar onların arxasınca gəlməmişdi. Çox gözləmədən avtobus da gəlmişdi. Bahar Yaşarın ondan əl çəkdiyi düşüncəsinin verdiyi rahatlıq , həmçinin də narahatlıq ilə oturduğu boş yerdə özünə gəldikdən bir müddət sonra gözlərini pəncərədən çölə tuşlayanda dəliyə dönmüşdü. Yaşarın maşını avtobusla eyni istiqamətdə gedirdi. Yaşar gözlərini qaldırıb ona baxanda Baharı dəli edən həmin təbəssüm yenidən ərinin dodaqlarında parladı. Bir az sonra avtobusun sürücüsü və içəridəki sərnişinlər özünü qəribə aparan insana qarşı fikir yürütməyə, təhqir etməyə başlamışdılar. Bahar bütün bunlara çox az dözə bildi. Yaşarın nə istədiyi onun üçün aşkar olduğundan evə çatmasına hələ xeylam qalmış avtobusdan endi. Onunla birlikdə Yaşar da avtomobili bir qıraqda saxlayıb enmişdi. Bahar ilə üzbəüz dayandıqlarında əsəbi halı adi zamandaki görüşündən dəfələrlə cazibədar olan arvadı dişlərini bir-birinə sıxırdı. -Bahar... -Bu nə oyundur ,hə? Niyə mənim üçün hər yerdə, həmişə problem yaradırsan? Nə istəyirsən məndən? -Səni. - Yaşar səsinə həlimlik qataraq dilə gəldi. Baharın dili tutulmuş, gözləri özündən asılı olmayaraq bir neçə dəfə qırpılmışdı. -Səni istəyirəm, - Yaşar önə gəldi və geriyə getmək istəyən Baharın əlindən tutub özünə doğru çəkdi. Burun-buruna dayandıqları bir zamanda Bahar onları görə biləcək biri olar deyə gözlərini ətrafda gəzdirmək istəsə də Yaşar yenə cəld tərpənib digər əliylə onun çənəsindən tutub yenidən gözlərinin içinə baxdı. Baharın qorxmağa səbəbi yox idi, çünki düşdükləri yerdə tamamilə səssizlik idi. Onları görə biləcək yeganə varlıqlar pişiklər və itlərdən ibarət idi. Boş küçənin heç kim olmayan dayanacağında