sancı ilə vanna otağına qaçıb yediklərimi qaytarmışdım. Bədənim tir - tir əsirdi. Özümü zorla yatağa atıb üstümü örtdüm. Deyəsən, yaşadığım stresin təsirindən mədəm öz nəsibini almışdı. Aradan tam 1 həftə ötmüşdü. Həftə ərzində nə işə gedirdim, nə də evdən çıxırdım. Əliyə ismarıc göndərib universitetdən yaxın bir rəfiqəmin buraya gəldiyini və bir neçə günlük onun evində qonaq qalacağımı bildirmişdim. Yaxşı ki Əli uydurduğum yalana inanmış və işdən icazə vermişdi. Ötən günlərdə, mən sadəcə yatırdım, oyandığımda isə sadəcə ağlayırdım. Gələn zəngləri söndürüb ismarıcla cavablayırdım ki, heç kim heç nə soruşmasın. Birdə nə yesəm, hətta su belə içsəm qaytarırdım. Bu səbəbdən heç nə yeyə bilmirdim və 1 həftə də inanılmaz arıqlamışdım. Kənan üçün deyim yerində isə, burnumun ucu göynəyirdi. Oradan qaçdığım üçün yaşadığım peşmançılığı ifadə edəcək söz tapa bilmirdim. Mənim gələcəyimdə ondan başqası ola bilməzdi. Bu halda niyə qaçmışdım ki, oradan? Bilmirdim… Bildiyim tək şey artıq Kənansız olmazdı. Mənim artıq bu həsrətə dayanacaq gücüm qalmamışdı. Bir an əvvəl ona getmək, üzr istəmək və nə vaxt evlənəcəyimizi soruşmaq istəyirdim Bir neçə dəfə zəng vurmuşdum, ancaq zəng çatmırdı. Ayağa qalxıb vanna otağına keçərək suyu açdım və şırnağın altında dayandım. Günlərdir yemək yemədiyim üçün halım heç də yaxşı deyildi, zorla ayaqda dururdum desəm daha doğru olardı. Yaxalandıqdan sonra hazırlanmağa başladım. Bəzək - düzək hayında deyildim, onsuz geyindiyim kofta şalvar az qala üstümdən tökülürdü. İstəsəm bu qədər arıqlaya bilməzdim, lakin bu 1 həftədə sözün əsl mənasında çökmüşdüm. Çantamı götürüb evdən çıxdım. Günlərdir üzümə hava dəymədiyini, külək üzümü oxşadığında daha çox hiss etmişdim. Taksi əyləşdikdən sonra telefonu çıxartdım. - Alo, - Salam, Lara, mən Hümeyra. Kənan oradadır? (Hello, Lara, I'm Humeira. Kanan is there)? - Salam, Hümeyra xanım. Hər halda xəbəriniz yoxdur. (Hello, Mrs. Humeira. You don't know anyway). - Nədən xəbərim yoxdur, Lara? Nə olub, Kənana? (What do