i çox sevirəm. Bağışla… Cümləmi zorla tamamlaya bilmişdim, gerisini xatırlamıram… Göz qapaqlarımı yavaş - yavaş aralamağa başladığımda bir az əvvəl olanları xatırlamağa çalışırdım. Ətrafdakı görüntü aydınlaşdıqca hər şeyi yadıma düşürdü. Kənanı qucaqladığımda huşumu itirmişdim. Biabırçılıq… - Hümeyra, yaxşısan? Şükür özünə gəldin. Özünü necə hiss edirsən? Kənan divanın yanında dizlərini yerə qoyub mənə tərəf əyildi. Bir əlini yanağıma söykəyib dayanmadan məni sual atəşinə tutmuşdu. - Yaxşıyam, narahat olma. - Həkim müayinə etdi. - Həkim çağırdın? - Çox qorxdum, Hümeyra, nə edə bilərdim. Onun köməyi ilə yerimdə dikəlib oturaq vəziyyət alarkən gözüm pəncərəyə sataşdı. Hava qaralırdı. - Mən nə qədər yatmışam? - Həkim iynə vurmuşdu, ona görə çox yatdın. Kənan əlindəki yastığı kürəyimin arxasına qoyub daha rahat olmağıma şərait yaratdı. - Həkim nə dedi, nə olub mənə? Kənan yanımda oturub baxışlarını üzümdə sabitlədi. - Böyük bir stres yaşamısan və ac qalmısan. Niyə ac qaldın, başa düşə bilmirəm? - Pəhriz saxlayırdım. - Çox gülməlisən… Yaxşı, bəs qonaq getdiyin, rəfiqən hara baxırdı? Çiyinlərimi çəkməklə yetindim, lakin Kənanın susub bu məsələni bağlamaq fikiri yox idi. - İnsan bu hala düşəcək qədər necə ac qala bilər? Əgər qonaq getdiyin yerin yeməklərini yeyə bilmirdinsə, özünlə yemək aparardın. - Kənan, mən heç yerə getmədim. Bezgincə dilləndim. - Nə? - Heç yerə getmədim. 1 həftədir evdəyəm. Həm mənim rəfiqəm yoxdur, bunu bilirsən. Hələ də universitetdən. - Kinayə ilə güldüm - Niyə yalan danışdın? - İstəmədim heç kim məni yoxlasın, nə olduğunu soruşub məni danışdırmağa çalışsın. Bir sözlə tək qalmaq istədim. - Baxışlarımı onun mavilərinə sabitlədim. - Acımı təkbaşıma yaşamaq istədim. Kənan donmuşdu, deyəsən. Bir müddət məyus baxışlarlını üzümdə gəzdirdikdən sonra başını əydi. - Mənə görə oldu. Başımı etiraz mənasında yelləyib dilləndim. - Sənlik heç bir şey yoxdur. Kənan başını əlləri arasına alıb sıxmağa başladı. Onu bu cür pərişan hala saldığıma inana bilmirdim.