Bir an əvvəl qalxıb buradan getmək istəyirdim. Ayağa qalxmaq istərkən Kənan qalxıb qolumdan tutdu. - Nə edirsən? - Evə gedirəm. - Olmaz, əzizim. Həkim bol - bol istirahət etməli olduğunu tapşırıb. Buradasan, yaxşılanıcaya qədər. Sənə mən baxacağam. Cümləsini tamamlayıb məni yenidən bağrına basdı. Yenə göz yaşlarım sözümə baxmadan axmağa başlamışdı. Ona daha da qısıldım. - Səni çox sevirəm, Kənan. Nisbətən aralanıb baxışlarını üzümdə gəzdirdi. - Mən də səni çox sevirəm, Hümeyra. - Barışdıq? - Barışdıq. Geri çəkilib onu süzdüm. - Məni niyə bu qədər çox sevirsən? Üzümü əlləri arasına alıb baş barmağı ilə yanağım boyu süzülən damlaları sildi. - Sevgi bəzən səbəbsiz yerə sevməkdir. Doğrusu, səbəbini mən də tam bilmirəm, amma çox sevirəm. Bəlkə də, ən gözəl səbəb elə sən özünsən, sənin baxışlarındır. Zaman dursun istəyirdim. Bu an, burada zaman dursun. Sevdiyim adamın gözlərinə baxaraq bir ömür dura bilərdim. - Sən indi uzan yerinə, mən sənin üçün yemək hazırlayacağam. Sonra dərman içəcəksən. - Nə, hazırlayacaqsan? - Sizin döşəməli plovunuz qədər olmasa da, biz də yemək işini bacarırıq, Hümeyra xanım. Gülümsəyib divana uzandım. Kənan yastığımı düzəldib üstümü örtdü. Daha sonra alınıma öpüş qondurub otaqdan çıxdı. Hal hazırda yer üzündə məndən xoşbəxt insan tapılmazdı. - Hümeyra, Qapıdan geri dönüb səslədi. - Bəli, - Mən də heç bir yerə getməmişdim, evdəydim. - Necə? - Səninlə eyni səbəbdən yalan danışmışıq. Kənan sözünü deyib çıxarkən, mən qəh - qəhələrlə gülməyə