Bolum 19.

Finala son bir bolum...

Ayrılıq da sevgiyə daxildir deyiblər. Doğrudur, çünki qəlbə söz keçirmək olmur. Münasibət qurtarıb deyə sevməmək, ayrılığın acısını çəkməmək olmur. Ayrılıq acısı insanın canını elə çox yandırır ki, ruhunun bədənindən çəkildiyini zənn edirsən. Çünki hələ də çox sevirsən. Bu səbəbdən ayrılıq sevgiyə daxildir. Saat bir xeyli irəliləmişdi evə gəldiyimdə. Qapını açdığım an qaranlıqdakı yalnızlıq qoxusu iliklərimə qədər işləyirdi. Çantamı qoyub işıqları belə açmadan birbaşa eyvana keçdim. Canım elə çox yanırdı ki, acısı heç nə ilə ölçülmürdü.Yerə oturub hönkürməyə başladım. Öz talehimə, heç cürə mənimlə barışmayan qədərimə ağlayırdım. Hönkür - hönkür, yumruqlarımı yerə döyəcləyərək, üsyan edərcəsinə ağlayırdım. Həyatımda yeni bir uğursuzluq daha baş vermişdi, ancaq bu dəfə, bu uğursuzluğun tək günahkarı mən özüm idim. Bir müddət ağladıqdan sonra ayağa qalxıb mətbəxə keçdim. Robrtdan fərqlənmir, sadəcə əlimdəki işi bitirməyə çalışırdım. İti hərəkətlərlə yemək hazırlayır, dayansam nələrsə pozulacaqmış kimi hiss edirdim. Yemək hazır olduğu zaman, boşqaba çəkmədən qazanı götürüb eyvana döndüm. Kənan çox sevirdi döşəməli plovu. İlk dəfə qardaşımın istəyi üzərinə yeni işimi qeyd etdiyimiz zaman yemişdi və çox bəyənmişdi. O gün mənə etdiyi iltifat, hələ də qulağımdadır. "Uzun zaman olmuşdu bu cür dadlı plov yeməyəli. Əlinizə sağlıq". Daha sonra onu bir neçə dəfə evimdə plova qonaq etmişdim. Hər dəfəsində bəh - bəhlə yeyirdi ki, bu da məni çox sevindirirdi. Hətta son zamanlar yenə dəvət etməyi düşünmüşdüm. Amma indi yaşadıqlarım mənim düşündüklərimdən tamam fərqli idi. Hal hazırda təkbaşıma eyvanda oturub gözyaşlarımın içinə axdığı qazandan dayamadan plov qaşıqlayırdım. Doymuşdum, hətta ağzımdan daşırdı desəm yerinə düşərdi. Yenə də davam edirdim. Bir yandan hönkürür, bir yandan qaşıqla plovu ağzıma doldururdum. Ağzımdan səpələnən düyülər ətrafa yayılsa da dayanmırdım. Sonunda dayana bilməyib vücudum əks təsir göstərmişdi. Mədəmdəki