olacaqsan.
-Sara,bəsdir. Maşın sürürəm. Danışa bilmirəm daha artıq.Hələlik,-deyərək zəngi sonlandırdı. Səlim günahkar olduğunu qəbul edirdi.Sara ki özbaşına hamilə qalmamışdı. Ona görə də uşağına atalıq etməli idi. Amma Sara ilə bir araya gəlməyi alınmırdı daha.Ürəyində Aylin varkən heç cürə başqa birisinə "sevgilim" deyə bilməzdi. Səlim evə gələndə saat artıq 11dən keçirdi.Aylin salonda var-gəl edirdi. Qapıda maşın səsi eşidən kimi dərhal iti addımlarla otağına çıxdı. Səlim evə girdiyi vaxt işıqlar sönülü,ev səssiz idi.Aylinin artıq çoxdan yuxuya daldığını düşünürək öz otağına çıxdı. Aylin otaqda bir yerdə qərar tuta bilmirdi.Səlimlə necə danışacağını bilmirdi. Ümumiyyətlə bu etdiyi ürəyindən gəlirdimi? Əlbəttə ki ,yox. Sadəcə bunun hər ikisi üçün də ,hətta Sara üçün də ən yaxşı yol olduğunu düşünürdü.
-Vaxtdır. Bunu elə bu gün edəcəksən, Aylin, - dedi öz-özünə və dərindən bir nəfəs alaraq otaqdan çıxdı. Səlimin otağına doğru getdikcə ürəyi çırpınırdı.
Səlim otağa daxil olan kimi uzanmışdı. Yenə Sara zəng edir, o isə cavab vermirdi.Aylin beynində hər şeyə nöqtə qoyub Səlimin otağına tərəf gəldi. Qapını döyüncə Səlim qalxıb özü açdı. Təəccüblə Aylinə baxdı.
-Nəcəb gəlmisən? - dedi içəri çağırmadan.
-Bəlkə, gələsən aşağıya söhbət edək,-səsindəki bezginlik Səlimi təlaşa saldı. Dəqiq nəsə vardı. Yoxsa elə-belə hal-əhval tutmağa gəlməmişdi.
-İstəyirsən, içəri keç. Burda danışaq,-deyib qapıdan çəkildi.
O gecəni xatırladıqca Aylinin ayaqları içəri girmək istəmirdi. Ağlamamaq üçün dodağını dişlədi və gözlərini başqa bir nöqtədə saxladı.
-Keçməyəcəksən?-deyərək Səlim içərini işarə etdi.Aylin otağa daxil olub həmin gecəni xatırlayaraq çarpayıya baxdı. Sonra nəzərlərini ümid edərcəsinə Səlimə zillədi. Həmin gecəni Səlim özü xatırlasın, istəyirdi. Amma Səlim elə bil balıq hafizəsinə malik idi. Unutmuşdu hər şeyi. Xatırlamağa cəhd belə etmirdi.
-Nə demək istəyirsən, Aylin? - Səlimə artıq daha da maraqlı gəlmişdi.Aylinin bu müəmmalı halı Səlimin diqqətini bacardıqca