Bölüm 40

Maşın öz hərəkətini saxlayanda Bahar ətrafa boylandı. Qaranlıq küçənin , zülmət aralıqlarından birində idilər. Heç kim yox idi, qətiyyən heç kim. Həm olsa, nə fərq edərdi ki? Gözü ehtiras odu ilə kor olmuş iki aşiq heç nəyi və heç kimi gözləyən deyildilər. Yaşar maşının içində bütün işıqları söndürdükdən sonra arxaya keçdi və əlində tutub sıxdığı şarfı buraxmayan Bahar ilə üz-üzə oturdu. Bahar xumarlanan gözlər ilə ona baxırdı. Yaşar yaxınlaşsa da ,o geri çəkilmədi. Yaşarın əli onun bədənində gəzdikcə bir ildir əzab çəkən qadın irkilir və ehtirasa boyun əyirdi. Ayaqlar altına düşən palto, ağ rəngli uzunqol köynək, qara rəngli büzqalter ilə külot... Yaşar bir il ; əzablı , ağır bir il ərzində bu dəqiqəni ,bu anı hər gün gözləmişdi. Bahara toxunmaq, toxuna bilmək, ona aid olduğunu hiss etmək, öpmək, həzz vermək qədər şirin heç nə yox idi onun üçün. Bahar zövq alaraq alt dodağını dişləyəndə, onun nəfəsinin altında inləyəndə, Yaşar özünü xoşbəxt hiss edirdi. Hamıdan xoşbəxt. Axı bu bədənin sahibi o idi. Hələ indi fərqinə varmışdı: Bahar artıq onun tanıdığı uşaq deyildi. Onun bədəni də , intim anlayışı da qadına, əsl qadına; gözəl və cazibədar qadına məxsus idi. Bu fikirlər ilə ona baxa biləcək başqa gözlərə nifrət yenə Yaşarı boğmağa başladığında sürətini artırdı. Baharın iniltiləri əzab tonu aldığında Yaşar dayanmışdı. Günəş ilk şüalarını saçmağa başlayırdı və Bahar başını Yaşarın sinəsindən qaldırıb gözlərini bir neçə dəfə qırpdı. Yaşar heç yatmamışdı. Hələ tam işıqlanmayan havada onun gözləri parıldayırdı. Bu parıltıda o qədər sevgi, o qədər nəvaziş var idi ki, Bahar qızarmaya bilməzdi. Yaşar əlini qaldırıb onun yanağını barmaqlarının üstü ilə sığallamağa başlayanda Bahar gözlərini endirdi. İçi , çölü, bütün bədəni şirin titrəyiş ilə əsir, yuxulu gözləri xumarlanırdı. Bahar özünü xoşbəxt hiss edirdi. Bu hissin sadəcə anlıq , günlük və ya bilinmeyen bir müddətlik olduğunu bilsə də, yenə elə indi ,burada, onun ilə xoşbəxt olduğu üçün xoşbəxt idi...