Bolum 20.

❤FINAL❤

Xoşbəxtliyi ölçən bir ölçü vahidi varmı? Neçə litr, ya da neçə kilo xoşbəxt olduğunu görmək kimi. Əlimdəki hamiləliyimi, ana olacağımı təsdiqləyən sənədlərə bir daha nəzər saldığımda, nədənsə ilk düşündüyüm bu oldu. Xoşbəxtliyin ölçü vahidi… Sanki həqiqi xoşbəxtliyin nə olduğunun məhz o gün fərqinə varmışdım. Bətnimdə bir möcüzə daşıyırdım, varmı daha ötəsi. Kənanla barışdığımız gündən bu yana buludların üzərində idim. Hər şey o qədər yaxşı davam edirdi ki, eynən yuxu kimi. Amma bir problemimiz vardı, o gündən sonra Kənan evlənmək barədə tək söz belə demirdi. Sanki aramızda bu haqda söz - söhbət yaşanmamışdı. Bu gün təklif edər, sabah təklif edər deyə, hər gün gözlərinin içinə baxırdım, amma nafilə, Kənan tək kəlimə etmirdi. Amma bizim balaca möcüzəmiz bir çox şeyi düzəldəcəkdi. Telefonu çıxarıb Kənana zəng etdim. - Alo. - Kənan, haradasan? - Şirkətdəyəm, canım. - Danışmalıyıq. - Nə barədə? - Vacibdir. Axşam mənim evimə gələ bilərsən? - Sənin evin olmaz. Kənan telefonda elə çığırmışdı ki, donub qalmışdım. - Niyə qışqırısan? - Qışqırdım? Mən qışqırdım? Yox, qışqırmadım. - Kənan, yaxşısan? - Yaxşıyam, sən necəsən? Gözlərimi qırpışdıraraq ona nələr olduğunu başa düşməyə çalışırdım. - Əzizim, nəsə olub? - Yox, yaxşıdır hər şey... Hümeyra, mənim də səninlə danışacaqlarım var. Axşam sən mənim evimə gəlməlisən. - Bunu bayaqdan belə de də. Axşam görüşərik. - Hələlik. Telefonu söndürdükdən sonra birbaşa evimə gəlmişdim. Yatağıma uzanıb əlimi qarınımın üstündə gəzdirməyə başladım. Məgər mən daha əvvəl heç ürəkdən sevinməmişəmmiş. İndi elə çox sevinirdim ki, sözün əsl mənasında içim - içimə sığmırdı. Mən ana olacaqdım, Kənan da ata. Xəbəri eşitdiyində o, da çox sevinəcəkdi. Çünki ata olmaq Kənanın ən böyük xəyallarından biri idi. Axşama doğru qalxıb hazırlaşmağa başladım. Ana olmağın mənə bəxş etdiyi həyəcanla çox gözəl bəzənmişdim. Hazır olduqdan sonra çantamı götürüb Kənanın evinə doğru yol aldım. Yol boyu bunu Kənana necə deyəcəyimi düşünürdüm.