Üzlərindəki sevinci buradan belə aydın şəkildə görürdüm. Mənə görə çox narahat idilər, lakin indi xoşbəxt olduğumu görürdülər və hər ikisinin gözləri parıldayırdı. Bu gün Kənanla evlənirdim. Bir az sonra sevdiyim adam, körpəmin atası rəsmi həyat yoldaşım olacaqdı. Onun evinin həyətində sadə nikah mərasimi üçün hər şey hazır idi. Bir neçə tanış və ailələrimiz bu özəl gündə bizi tək qoymayıb bir araya toplanmışdı. Əlimi qarınımın üstündə gəzdirməyə başladım. Düzdür, evlənmədən hamilə qalmış olmağım düzgün deyildi, ancaq mən bundan peşman deyildim. Bu qədər yaşadıqlarımdan sonra Kənan yaralarıma dərman olmuşdu. İndi ailə, bətnimdəki körpə ilə əsl yuva olurduq. - Hazırsan? Arxaya döndüyümdə Kənan gülümsəyərək mənə doğru gəlirdi. Gözləri rəng kastuyum geyinmişdi və onu inanılmaz yaraşıqlı göstərirdi. - Hazıram. Əlimi dodaqlarına yaxınlaşdırıb öpüş qondurdu. - Nəfəsimi kəsirsən. Gülümsəməklə yetindim… Əl - ələ aşağı enib qonaqlara tərəf gedərkən bir anda dayandım. - Kənan, - Ay can, - Dəyər verdiyim biri mənə demişdi ki, səhv etməkdən heç vaxt qorxma, çünki səhv etmək insanı kamilləşdirir. Haqlı imiş. Mən səhv edə - edə öz doğrumu, səni tapdım. Kənan ətrafdakılara əhəmiyət vermədən məni bağrına basdı.
- Səni sevirəm, Hümeyra.
- Səni sevirəm, Kənan…