evdən.
Səlim Aylindən ayrılmaq istəmirdi. Düzdür, Aylinin həyatında başqa biri olduğunu sanırdı. Buna rəğmən belə istəmirdi. İki ayı heç olmasa Aylini görəcəkdi. Onunla bir evdə yaşayacaqdı. Ona görə də bu günlər onun üçün nəyə desən, dəyərdi. Müddət tamam olmamış ayrılmayacaqdı. Son qərarı bu idi.
Aylin çaş-baş qalmışdı. Bütün bu baş verənlər, Səlimin ondan ayrılmaq istəməməsi, əslində,bir tərəfdən xoşuna da gəlirdi. Amma bilirdi ki, bunun bir sonu yoxdur. Ona görə də özünü buna öyrəşdirmək istəmirdi.Sonra daha böyük xəyal qırıqlığı ilə üzləşə bilərdi. Buna isə ürəyi tab gətirə bilməzdi.
***
Aylin Nigarı görməyə xəstəxanaya getmək istəyirdi. Bu gün artıq evə buraxılacaq idi. Bir müddət evdə dincələcəkdi.Nigar çarpayısında uzanıb düşüncələrdə ikən Aylin qapını döyüb içəri boylandı.Nigar sevincək şəkildə yerində dikəldi.
-Aylin, nə yaxşı ki, gəldin. Sənə ehtiyacım var,-ağlamsındı.
-Nolub, quzum? - Aylin əlindəki çantasını oturacağın üstünə qoyub Nigarın əlini tutub başını sığalladı.
-Mən neçə gündür,burdayam, amma Əlidən səs-səmir yoxdur. Narahatam ondan,-dedi və gözündən yaşlar axmağa başladı.
Aylin istədi ki, olanları danışsın, amma Samirin dediklərini xatırladı və nəsə demək üçün özünü güclə saxladı.
-Narahat olma, əzizim. Yəqin, başqa nəsə işi var,-inandırmağa çalışırdı rəfiqəsini. Yalanlarla təsəlli edirdi. Halbuki Əli bunlara layiq belə deyildi. Nigarın göz yaşının bir damcısına belə dəyməzdi.
-Təki sən deyən kimi olsun,-fikrə getdi.
-Narahat olma, Nigarım. Hər şey düzələcək,inan mənə,-deyib Aylin rəfiqəsini qucaqladı.
***
Nigar artıq evinə gəlmişdi. Aylinin onlarda qalma təklifini qəbul etməyərək tək qalmağı seçmişdi. İndi də Əliyə zəng edirdi. Artıq Əliyə 10 dəfə zəng etmiş və bir cavab ala bilmədən zəngi sonlandırmaq istəyəndə qarşı tərəfdən Əlinin kobud səsi gəlmişdi.
-Hə,Nigar.
-Əli, heç məni itirib axtarmırsan. Niyə sən belə edirsən?Mənə qarşı heçmi sevgin yoxdur?
-Sən o gün niyə gəlmişdin,Nigar?-Səsi yaman sərt idi. Nigar bir anlıq bu