u sualdan özünü itirsə də, sonradan özünü ələ almağı bacardı.
-Əli,mənə səni bir qızla gördüklərini dedilər. Mən də sənin evinə ona görə gəldim,-utanırdı etdiyi hərəkətə görə. Bu peşimançılıq səsində də özünü biruzə verirdi,-Mənim yerimə sən olsaydın,nə edərdin?
-Mənimlə danışa bilərdin,Nigar.
-Əli, bağışla məni,-dedi və gözlərindən yaş axdı.
-Mənim qəlbimi çox qırdın,Nigar. Bir müddət görüşməyək. Mən belə inamsızlıq üstündə bir münasibət qura bilmərəm, - deyib telefonu söndürdü.
Nigar özünü çarpayının üstünə atıb ağlayaraq içində yığılıb qalan illərin göz yaşını axıtdıqdan sonra yuxuya getdi...
Səhəri gün Samir özünə nə qədər mane olmaq istəsə də, bacarmadı. Nigardan xəbər bilmədiyi üçün rahat ola bilmirdi. "Sadəcə gedib necə olduğu haqqında soruşacam. Başqa heç nə. Burda böyüdüləsi heç nə yoxdur", - deyib, nəhayət ki, xəstəxanaya gəlib çıxmışdı. Əlində gətirdiyi çiçəklərə baxdı. Niyə məhz bu çiçəkləri almışdı,heç özü də bilmirdi. Xəstəxanaya daxil olaraq ətrafa baxıb Nigarı görməyi arzu etdi. Yuxarı çıxmaq istəyəndə son anda qərarından daşınaraq aşağıdakı işçidən sadəcə vəziyyətini öyrəndi. Yaxşı olduğunu biləndə bir daha çiçəklərinə baxdı. İşçi qızın "İstəyirsinizsə, çiçəkləri çatdıra bilərəm." deməsi ilə bir daha əlindəki unutma məni çiçəklərinə baxdı və tərəddüd etdi. Sonra qıza :ehtiyac yoxdur, - deyib bayıra çıxmaq istəyəndə Nigar onu arxadan səslədi.
-Samir...-Samir geri çevrilib əlindəki çiçəkləri gizlətməyə çalışaraq Nigara baxdı,—Samir, hara gedirsən? Niyə gəlmişdin?— Samirin arxasında gizlətməyə çalışdığı gülləri görüb, —onlar nədi elə? - soruşdu.
-Bunlar... Heç nə..
Bu vaxt Samirin əlindəki çiçəkləri görüb sevinclə qışqırdı.
-Ayy.. Bu ki unutma məni çiçəyidir.
Samir arxasında saxlamağın yersiz olduğunu görüb çiçəkləri Nigara uzadaraq :
-Sənin üçündü, - dedi və utandığından qızardı. Heç vaxt belə hallar yaşamayan Samir özünü tanıya bilmirdi. Utanmaq kim,Samir kim?Amma indi yeniyetmələr kimi hiss edirdi özünü. Sevgi belə bir hiss imiş