gözə dəymirdi. Üçü də yataq otağına eyni anda girdilər. Yaşar yataqda uzanan yoldaşına doğru qaçsa da Cavidan və Mariya yerində qalırdılar. Ətraf səssizlik idi. Bahar otaqdakı bütün işıqları söndürmüş, ayaqlarını uzatmış vəziyyətdə yataqda oturmuşdu.Gözlərini bir nöqtəyə zilləmiş, hətta Yaşar keçib yatağın bir küncündə, onun qarşısında oturanda da nəzərləri öz istiqamətini dəyişmədi.
-Bahar...- Yaşar onu oyatmağa qorxurmuş kimi adını çəkdi.Bahar hələ də ona baxmırdı.
-Bahar, sən yaxşısan?
Mariyanın əli Cavidanın çiyninə toxundu, amma onun baxışları Yaşarla Baharın üzərində idi.
-Bahar , nə ol...- Yaşar əlini onun yanağına toxundurduğu an Bahar ona sarılmışdı. Az öncəki səssizliyi Baharın boğuq səsi pozmuşdu nəhayət. O ağlayırdı. Mariya ikinci əlini də Cavidanın digər çiyninə qoydu və nəhayət sevdiyi kişinin başını özünə doğru çevirməyə nail ola bildi. Getmək zamanı idi. Onların varlıqlarını bütün yol boyu hiss etməyən Yaşar getdiklərinin də fərqinə varmadı. Qolları arasındakı arvadını bərk-bərk sıxdı və sağ əli ilə saçlarını sığalladı. Bahar başını onun sinəsinə sıxıb göz yaşlarına boğulurdu.
-Şşş, mən yanındayam, mən buradayam , səninləyəm.
-Yaşar... Yaşar ,bağışla məni. Bağışla, nə olar bağışla.- Bahar bir ifadəni dəfələrlə təkrarlayır, amma bununla belə özünə gələ bilmirdi. Onun nə etdiyimdən xəbərsiz əri həm bunu öyrənmək istəyi ilə alışıb yanır, həm də Baharı incitməmək üçün heç nə soruşmurdu.
-Bahar, sakitləş, ağlama. Üzr istəməli heç nə yoxdur, sakit ol. -ehmalca onun çənəsindən tutub qızın başını azcıq qaldırdı.
-Nə etmisənsə ,düz etmisən. Halın pis idisə, oraya gəlməyin adı yox idi. Narahat olma. Elə də önəmli bir şey deyildi.
Bahar ərinin söhbəti dəyişmək istəyindən xəbərdar idi. Yaşar qəsdən heç nə başa düşmürmüş kimi aparırdı özünü. O yenidən ərinə sarılıb, qollarını Yaşarın boynuna doladı.
-Səni sevirəm. -dedi. Yaşar gülümsündü. Lakin onun dili tutulmuş kimi idi. Ağzını açıb söz ilə qarşılıq verə bilmədi bu sevgiyə. Gecəni bir-birinə