. Ayağındakı ayaqqabılar da əynindəki digər geyimlərlə uyğunluq təşkil edirdi. Fərid onun dilənçi olduğuna məhz elə bu istifadə müddəti çoxdan keçmiş ayaqqabılara baxaraq qərar vermişdi.
Bahar Sənanı yaxınlıqdakı parkda oturacaqlardan birinə əyləşdirib, özü də yanında oturdu. Aradan 5-10 dəqiqə keçirdi: ikisi də yan-yana oturub , gözlərini bir nöqtəyə zilləmişdilər.
-Bahar... Mən eləyə bilmirəm. Alınmır...Sənsiz yaşaya bilmirəm.
-Yemək yemisən?- Bahar onun üzünə baxmadan soruşdu.Səsində etinasızlıq əks-səda versə də içində tamam başqa hisslər oynayırdı.
-Nə yemək yeyə bilirəm, nə su içə. Dərdimi ancaq bir şey dindirir, o da içki. İndi isə...indi heç o da kömək etmir. Allaha and olsun ki, çox çalışdım. Səni görməmək, səni unutmaq, rahat yaşamağın üçün bir dəfəlik əl çəkmək üçün çox əlləşdim, çox vuruşdum. Vallah, alınmır ,Bahar. Olmur, zibilə qalsın ,mümkün deyil!- Sənan əlləri ilə üzünü örtüb hönkür-hönkür ağlamağa başladı. Baharın gözləri dolsa da Sənan tərəfə baxmırdı. Ürəyi sızlayır; bu adama yazığı gəldiyi üçün özünü qınayırdı. Sənan ,sanki illərdir iş görməkdən qaralmış , qartmaq bağlamış ,sümüyə bənzəyən əlləri ilə göz yaşlarını və burnunu silib üzünü Bahara tutdu.
-Bahar, mən yaşaya bilmirəm. Mən ölürəm. Hər gün, hər saat , hər dəqiqə, sənsiz keçirdiyim hər an!
-Universitetə də getmirsən?- Bahar onun sözünü yarım qoyub ,sonunda Sənanın gözlərinin içinə baxdı. Onlar solmuş , amma əvvəlki kimi sevgi dolu idilər. Dəhşət yaşadığı o gecədə bu gözlər onu xumarlanaraq yeyib bitirirdi, indi isə əvvəlki kimi sevirdi...
-Yox, - Sənan başını endirdi. - Getmirəm o zibil yerə. Səni məndən ayıran, sənin və mənim başıma bunların gəlməsinə səbəb elə ora girmək, oxumaq istəyim idi. Nifrət edirəm ,nifrət!
-Sənan, olan olub...
-Yox! Yox! Yox!!!- Sənan səsini yüksəldərək qulaqlarını əlləri ilə örtdü .- Eşitmək istəmirəm, demə ,heç nə demə!
-Sənan, bəsdir daha. Əgər həqiqətən mənə yazığın gəlir və məni sevirsənsə , öz həyatını qur. Sən illərini ali təhsil ala bilmək