k əzablarını yaşadan adamı görürdü qarşısında. Dili-dodağı qurudu, ayağı yerdən kəsildi. Bahar tamamilə çaşıb qalmışdı.
-Yaşar?
-Bahar, niyə?- Yaşar ikrah ilə onun adını çəkəndə Bahar qəlbinə bıçaq saplandığını hiss etdi sanki. - Niyə hər dəfə belə edirsən? Niyə hər dəfə sənə inanmaq , güvənmək istəyəndə mənim arxamdan vurursan?- Yaşarın qəzəbdən qızaran gözləri hirs yaşı ilə dolub qalmışdı, amma onlar süzülmürdü.
-Yaşar, bax ,indi lazım deyil. Mən təcili qalxmalıyam. Yalvarıram sənə. Sonra hər şeyi izah edəcəyəm. Sadəcə mənə imkan ver...- Bahar həyəcanla onun yanından ötüb keçmək istəsə də Yaşar onun qolundan elə tutdu ki, qızın bütün ağrısı dişlərinə yığıldı. Bahar dişlərini sıxır ,ağrıdığını dilinə gətirir, lakin Yaşar bununla qəzəbini soyutmaga çalışırmış kimi barmaqlarını daha çox yığırdı.
-Q...ə olduğunu yenə sübut elədin!- onun sakit səs ilə dişlərini sıxaraq dediyi sözlər Baharın qulaqlarında partlayış əks-sədası verdi. Bir anlıq gözlərinin önü qaraldı və özünü ayaqda saxlamaq üçün ərinin onu tutan əlinə dayaqlandı. Yenə! Yenə vheç nəyi bilmədən edilən mühakimə və yenə əzab. Yenə bitməyən ,sonu olmayan inancsızlıq. Yaşar onu qolundan tutub maşına aparanda da ,mindirəndə də , yol boyu dindirmədən qaza basıb sürəti artıraraq irəliləyəndə də Bahar halının xarab olduğunu hiss edir, amma heç nə deyə bilmirdi. Avtomobil tanış küçədə saxladı. Bahar yorğun və qapanmaga hazır olan gözlərini bir neçə dəfə ağır-ağır bağlayıb açdı ki, harada olduqlarını başa düşə bilsin və bu baş verəndə başından aşağı qaynar sular endi. Həmin o cəhənnəm. Bir daha qayıtmayacağına, bir daha heç vaxt ayaq basmayacağına inandığı, inanmaq istədiyi həmin o ev. Yaşar qapını açıb onu biləyindən vəhşi kimi tutanda Baharın gözü önündə burada yaşadığı hər şey canlandı.
-Yox, yox, yox!- Bahar dəli kimi başını yelləyir, onsuz bərbad olan halı ilə etiraz etməyə çalışırdı; hamısı da boşuna. Yaşar bir həmlə ilə onu irəli çəkərək maşından düşürdü. Baharın ayaqları tutulmuşdu deyə yerə cökəndə