Nə danışırsan sən? Ağlama, yaxşı?-dedi və Aylinə sarıldı,-Bağışla məni...Mən bayaq elə demək istəmədim.Burda sən günahkar deyilsən. İkimizdə də səhv var, əlbəttə ki,- Aylin Səlimdən aralanıb başını aşağı dikdi. Səlim onun çənəsinədən tutub başını qaldırdı. Aylin gözlərini çəkdi,-Aylin üzümə bax!!!Belə etmə!!!
Aylin heç nə demədi. Sadəcə Səlimə kəskin və küsgün baxışlarla baxdı. Sonra da yuxarı çıxmaq istədi. Səlim divandan qalxıb Aylinin önünə keçdi.
-Aylin, belə etmə!Belə baxma mənə!!! Ürəyim, onsuz da, parçalanıb. Sən də belə eləyib dağlama ürəyimi.
-Səlim, imkan ver, yuxarı çıxacam!!!-deyib getmək istədi. Səlim Aylinin əlini tutub özünə doğru çəkdi və üzünü ovucları arasına aldı . Səlimin isti nəfəsini üzündə hiss etdikcə ürəyi sürətlə çırpınmağa başladı.
-Səlim.. - dedi sakitcə. Bezmişdi hər şeydən. Sadəcə sakitlik istəyirdi.Onun sakitliyi isə Səlim idi, - Mən bezmişəm. Bu evlilikdən də, problemlərdən də... Hər şeydən bezmişəm, - pıçıltı ilə danışırdı. Danışmağa da taqəti yox idi.
-Düzələcək hər şey...- yenidən Aylinə sarılmaq istəsə də, Aylin onun əlindən sərt şəkildə çıxıb üzünü çevirdi.
-Necə? Həə, necə düzələcək? Biz bir-birimizi sevmirik. Bu olan da bir səhv idi. Onun nəticəsində də hamilə qaldım. Bu qədər. Başqa heç nə yoxdu,-arxası dönük şəkildə danışırdı. Gözündən axan yaşlar isə qurumurdu. Əslində, Səlimə onu sevdiyini demək istərdi. Amma Səlimin sevgisindən xəbərsiz idi. Səlim hələ də sevdiyini deməmişdi. Səlimin ona məcbur olaraq onunla birlikdə olmağını da istəmirdi.Səlimin sadəcə onu sevməyini, məcbur olaraq deyil,sevərək onunla olmağını istəyirdi. Səlimin onu və uşağını yük kimi görməyini istəmirdi. Ona görə də ürəyindən keçənləri deyə bilmədi. Sonra da Səlimə çevirdi üzünü, - Sevmirik. Elə deyil? - bunu soruşanda düşünürdü ki, bəlkə, o gecəki kimi sevdiyini deyəcək. Ümid edirdi. Axı demişdim,insan arsız varlıqdır,yox yerdən ümid etməyi sevir. Sonra da o ümidlə qalxdığı yüksəklikdən bir zərbədə yerə çırpılır.
-Düz