z deyirsən.Sevmirik,-kəskin şəkildə Aylinə baxdı. Bir - birinə qəzəb dolu baxışla baxdılar.
-Mən yatıram, Səlim. Gecən xeyrə.
-Sənin də...
Aylin otağına girib çarpayısında üzüqoylu uzanıb yenə də ağladı. Səlimdən uzaq qala bilmirdi,amma yaxın da dura bilmirdi. Nə birlikdə ola bilirdilər,nə də ayrı qala bilirdilər. Düşüncələrin ağuşunda nə vaxt yuxuya getdiyini də bilmədi. Səlim hələ də divanda oturub düşünürdü. Axı Aylini sevirdi. Aylin sevmirdi, demək, Səlimi. Aralarında olanı da səhv sanırdı. Oturmaqdan bezib divana uzanaraq əllərini başının arxasına keçirdi. "Ola bilməz ki,Aylin məni sevməsin. Bir qadın sevmədiyi kişiyə aid olmaq istəməz. Məni sevir o da. Əlbəttə,sevir. Sadəcə mənim əlimdən əsəbidir. Ona görə sevmədiyini deyir. Başqa cür ola bilməz". Düşündüyü şeydən məmnun qaldı. Sonra sevinərək dodaqaltı pıçıldadı: Uşaq mənimdir. Məndən ayrıla bilməzsən, həkim xanım,-gülümsəyərək gözlərini yumdu.Elə burdaca yuxuya daldı.

***
Nigar pəncərədən baxanda Samiri maşının içində yuxulayan gördü. Üzündə təbəssüm yarandı."Necə də gözəl insandır. Hər bir oğlan sənin kimi olsaydı,dünyada bədbəxt qadın qalmazdı"-dedi öz-özünə. Ürəyi dözmədi və qapını açıb çölə çıxdı,maşının qapısını döyüb Samirin oyanmağına səbəb oldu.
-Samir, mənim ucbatımdan rahat yerindən olmusan. Gəl evinə. Evində yat.
-Yox. Nigar, sən narahat olma. Hər şey yaxşıdı. Narahat deyiləm,-deyərək yuxulu gözlərini ovuşdurdu.
-Samir, xahiş edirəm... - deyib xahiş dolu baxışlarla Samirə baxdı.
Nigar Samirin evə gəlməyinə nail oldu. Samirlə danışmaq ona yaxşı təsir edirdi. Həm də o necə oldu ki, Nigarın orda olduğunu bildi? Bu onu maraqlandırırdı.
Samir evə girib divanda oturmuşdu. Nigar da onun yanında oturub sözə necə başlayacağını götür-qoy edirdi.
-Samir, sən necə oldu ora gəldin,-gözündən saxlaya bilmədiyi yaş axdı. Cəld göz yaşını silib Samirə baxdı.
-Bəlkə,indi danışmayaq bunu. Sən özünə gəl. Ondan sonra...
-Yox,xahiş edirəm. Danış,-dedi Samirin sözünü kəsərək. Bütün hər şeyi bu gün