düşdüyünü gördü. Yerində oturub özünü televizora baxan kimi göstərdi. Aylin mətbəxə keçib əlində su ilə yuxarı çıxanda Səlim ona :
-Bəlkə, danışaq, - dedi. Səsi sakit idi. Özünü cilovlamışdı.
-Nə haqqında?- Aylin quru bir səs tonu ilə dilləndi. Heç nə vecinə deyilmiş kimi göstərməyə çalışırdı özünü.
-Gəl otur,- deyərək Səlim divanı göstərdi. Aylin Səlimə sınayıcı nəzərlərlə baxdı və keçib Səlimin yanında oturdu.
-Hə, eşidirəm. Danış ,görüm,nə deyirsən,-qollarını sinəsində çarpazlayıb gözlərini Səlimin sifətinə zillədi.
-Boşanmaq istəyirdin. Mən də razılaşıram. Səni anlayıram. Turalla nə etmisən, mən qarışa bilmərəm...
Aylin ona sözünü tamamlamağa imkan verməyib,əsəblə ayağa qalxıb qışqıraraq:
-Bəsti, Səlim!!!- dedi. Gözləri hədəqəsindən çıxacaqdı az daha. Səlim Aylinin səsi ilə çaş-baş qaldı,-Nə Tural??Hə?-gözündən axan yaşı əsəblə silib özünü ələ almağa çalışdı.
-Aylin! Sakit ol.
-Sən o gecəni xatırlamırsan. Mənə namus dərsi keçəcəyinə yaddaşını təzələ,-deyib divandan qalxdı ki, getsin.Amma Səlim onun qolundan tutub saxladı. Səlim eşitdikləri qarşısında heyrətə düşmüşdü. Bu nə demək idi axı?..
-Hara gedirsən? Bu söhbəti bitirməmiş getmək yoxdu. Nə demək istədin sən? Hansı gecədən danışırsan?
Aylin qolunu çəkərək əsəbi bir baxış atdı Səlimə.
-Mənim aramda Turalla sən düşündüyün kimi bir şey olmayıb. Uşaq sənindir...—deyib Səlimə baxdı. Səlim donmuşdu. Eşitdiyi sözlər ona şok təsiri bağışlamışdı. Dumanlı kimi o günü xatırlayırdı.Aylinin Turalla olan danışığını xatırladı. Sonra içdiyini xatırladı. Evə gəldiyini güclə də olsa, yadına sala bildi.O gecə xəyal kimi yadına düşmüşdü,amma Səlim onun yuxu olduğunu düşünürdü. Demək ,elə deyilmiş.Sevdiyi qadın ona aidmi olmuşdu? Doğrudanmı belə idi? Səlim inana bilmirdi.
-Uşaq mənimdir???-dedi üzündə təəccüb, gözündə təbəssümlə.
-Hə, səndəndir. Çox böyük bir səhv olub o gün,-dedi. Səlimin qarşısında özünü əzdirmək istəmirdi. Ona görə də bunu səhv kimi qələmə vermək istəyirdi.
-Düz deyirsən. Mən özümdə