ə olmamışam o vaxt. Sərxoş olmuşam, - deyib sərt baxışlarını Aylinin bütün simasında gəzdirdi. Aylin qürur etdikcə Səlim daha betər bürünürdü qürura.
Aylin əsəblə gülərək:
-Mənəm günahkar? Mən etmişəm hər şeyi? - deyib ağlamağa başladı. Hamiləlik onu daha da həssas etdiyi üçün hər şeydən ağlayır,hər şeydən əsəbiləşirdi... Mən səndən heç nə istəmirəm, Səlim. Mənə heç nə lazım deyil. Ayrılacağıq. Sən öz yoluna, mən isə yoluma gedəcəm,-deyib nəfəsini dərindən aldı,-Mən belə olsun, istəmirdim, Səlim, - deyib yaşlı gözləri ilə Səlimə baxdı və yenidən divanda oturdu,-o gecə məni sevdiyini demişdin. Səhv idi bilirəm. Mən sadəcə məni sevdiyini sanmışdım. Başqa heç nə düşünə bilmədim o an mən. Özümü sənə təslim etməməli idim,bilirəm. Oldu,nə edim? Səhəri gün hər şeyin yaxşı olacağına ümid edirdim,amma sən heç nə xatırlamadın. Ona görə də mən sənə heç nə demədim. Deyə bilməzdim. Lənət olsun. Belə alındı. Mən sənin Sara ilə arana girmək istəmirəm. Səndən heç bir gözləntim yoxdu,-deyib otağına getmək üçün divandan qalxmaq istəyəndə Səlim onun qolundan tutub divana oturtdu.
-Otur. Qaçmaq yoxdu,-dedi səsinin sakitliyini pozmadan.
-Səlim, çox yorulmuşam bu olanlardan, - dedi.Gözlərindən yenə yaşlar sel kimi axdı,-Məndən onu aldırmağımı istəmə,- bu çarəsiz baxışlar Səlimin ürəyini titrədirdi.Sevdiyi qadını belə görməyə dözə bilməyib ona bir az yaxınlaşıb möhkəm - möhkəm qucaqladı.Aylinə sarılan qollar onu var gücü ilə özünə sıxmışdı.Aylinin ağlaması Səlimin qəlbini param-parça edirdi. Nə desin, necə etsin, bilmirdi. Aylinin gözündə isə yaş qurumurdu. Aylin ağladıqca Səlim onu daha möhkəm qucaqlayırdı. Sanki ona möhkəm sarıldıqca bütün problemlər geridə qalacaqdı. Hər şey sona çatacaqdı. Səlim Aylini itirmək istəmirdi. Eləcə Aylin də Səlimdən ayrılmaq istəmirdi. Amma qarşılarında olan keçilməzlər onlara qovuşmağa imkan vermirdi. Necə edəcəkdilər???
-Sən dəlisən?-deyib Aylinin üzünü əllərinin arasına aldı və sonra gözündən axan yaşları silərək,-Mən belə şey edərəm heç,Aylin?