...mənə zəng edib özünü öldürəcəyini dedi. Son istəyinin məni görmək olduğunu dedi. Mən sənə deyəcəkdim, hamısını deyəcəkdim , Yaşar. Allaha and olsun ki, hamısını deyəcəkdim. Həmin an başım dumanlı idi. Necə oldu, necə getdim heç özüm də bilmirəm. Yaşar, inan mənə , yalvarıram. - Bahar hönkürdü və əlləri ilə üzünü tutdu. Bu Yaşarın içini parçalasa da , xeyri yox idi. Yaxınlaşıb onu qucaqlamaq istədiyi halda tam tərsini etdi. Yenidən sözləri ilə onu döyməyə davam etdi. -Səninlə boşanacağımı və onun yanına gedə biləcəyini düşünürsənsə, məqsədin budursa, hamısını boşuna eləmisən. Ancaq və ancaq mən istədiyim halda səni özüm boşayacağam! Yaşar son sözünü demiş olaraq qapıya doğru yönəldiyində Bahar yataqdan atılaraq endi. -Yaşar, qurban olum, Yaşar. Yalvarıram ,qulaq as mənə, yalvarıram. Mən səhv etmişəm, bilirəm. Amma imkan ver gedim onun yanına. Sonra çox gec ola bilər. Sonra sən də peşman ola bilərsən. - Bahar onun arxasınca qaçır, Yaşar isə eşitmirmiş kimi irəliləyirdi. Qapıya çatdığında dayanmış və Bahara doğru çevrilmişdi. -Sənin üçün hələ də önəmlidir ,hə? Hələ də o ,onun sağlığı sənin üçün bizim aramızdakı münasibətlərdən daha önəmlidir ,elə? Olsun! -Yaşar, eləmə, belə eləmə,- Bahar başını endirdi, için-için ağladı, lakin burnunun önündə bağlanan qapı göz yaşlarının cavabsız qaldığına işarə idi. -Sonra çox gec ola...bilər...- deyib diz üstə çökdü və özünü bir daha ayağa qalxa bilməyəcək kimi hiss etdi. Yaşar yenidən ofisə geri qayıtdı və işlərinə davam etdi. Saatlarla evdə bağlayıb getdiyi Baharın yemədən ,içmədən nifrət etdiyi, həyatının ən pis anlarını yaşadığı ( həm də onun tərəfdən yaşadılan) yerdə qalması onu narahat etmir deyildi. Əksinə hər nə qədər işlərinə özünü həsr etmək istəsə də ,bu kimi fikirləri beynindən silib atmaq istəsə də alınmırdı. Bəlkə də düz deyirdi ,bəlkə də Sənan artıq öz canına qəsd etmişdi və bunda günahkar ilk növbədə o olacaqdı. Yox! Hər nə olursa ,olsun. Bahar ona deməli idi; ondan icazə almalı idi. O bilirdi ki, Yaşar bütün