i ölümündə günahkar olduğunu bilmək Yaşar üçün dözülməz idi. Zəhər olub qanına işləyən bu fikirlər dəqiqələr ilə beynində fırlandı, fırlandı, amma özünə yer tapa bilmədi. Yaşar zərfi açdı. Buna ixtiyarı yox idi ,bilirdi. Amma oxumağa başladığında dayanmaq üçün artıq gec idi. "Bahar. Mənim sarı gəlinim. Bilmirəm oxuya biləcəksən bu məktubu ya yox. Fərq etməz. Gəlmədin. Bu gün də gəlmədin və mənə yaşamaq üçün səbəb qoymadın. Daha niyə yaşayım ki? Həmin gündən sonra mənim yaşamağa nə səbəbim var ,nə haqqım. Səni tamamilə itirdiyim gündən bəri mən onsuz yaşamırdım. Sadəcə nəfəs alırdım. Ümid edirəm gedişim səni xoşbəxt edər. Bu qısa ömür ərzində ancaq 2 il xoşbəxt oldum mən. O da sənə sarı gelinim deməyə , sənə toxunmağa ixtiyarım olduğu vaxtlarda. Səni öpməyə belə qıymadığım halda başına gətirdiyim iyrənc idi, dözülməz idi. Özümü buna görə bir ömür boyu daha günahlandıraraq yaşaya bilməyəcəkdim. Sən məni bağışlamağmdıgın halda mən necə özümü bağışlaya bilərdim? Yaşadığım zaman ərzində özümü bağışlatmaq əvəzinə daha çox nifrət qazandım və buna görə gedirəm. Ümid edirəm məni ölümümdən sonra bağışlaya bilərsən. Sənin ərini necə sevdiyini bilirəm. Bunu o özü bilməsə də mən çox yaxşı bilirəm. Sizə xoşbəxtlik arzu edirəm. Mənim sənə verə bilmədiyim xoşbəxtliyi o sənə verir və verəcək, əminəm. Səni həmişə sevmişəm. Sənin və həmişə sənin