Bölüm 42

Otağın ətri onun uzun müddətdir istifadə edilmədiyindən xəbər verirdi. Baharın da gözlərindən öncə burnu bu ətrə reaksiya vermişdi. Üz-gözünü turşudaraq ayılmağa başladı və harada olduğunu başa düşə bilmək üçün dikəlməyə çalışdı. Yaşar pəncərənin qarşısında dayanmış, əlləri belində nə isə izləyirdi. Əslində isə gözlərinin qarşısında tamam başqa şeylər canlanırdı. Bahar əli ilə başını tutdu və alnını qırışdırdı. -Yaşar...- səsi eşidilməyəcək qədər sakit idi.- Yaşar, mən hardayam? Baharın gözləri əvvəlcə ətrafda, sonra da uzandığı yerdə gəzdi. Nəhayət, o az öncə baş verənləri xatırlaya bilmişdi. Dəhşət saçan gözləri bu dəfə böyümüş şəkildə ərinə tuşlandı. -Yaşar, məni buraya niyə gətirmisən? Mən ..mən getmək istəyirəm. Yaşar... -Bunu səndən boşanım deyə etdin ,hə?- Yaşar sonunda gözlərini pəncərədən çəkib Bahara baxdı. -Bu həftə sonu atama boşanmaq istədiyini deyəndə mən də razılaşım deyə, hə? Amma mən sənin istədiyin kimi etməyəcəyəm! Eşitdin? -Yaşar,qulaq as mənə. Mən oraya... -Nəyə qulaq asım, nəyə?- Yaşar çəmkirdi. Baharın qorxudan qalxan çiyinlərindən tutan Yaşarın barmaqları qızın incə derisini incitsə də buna məhəl qoymurdu. -Sənin növbəti dəfə mənə necə xəyanət etdiyinə? Niyə? Bahar, niyə hər dəfə belə edirsən? Məni, tək məni sevmək sənin üçün bu qədər çətindirmi? -Yaşar, - Baharın gözündən enən damla aşağı doğru diyirləndi və çənəsində hərəkətini saxladı.- Mən ancaq səni sevirəm. Mən... Mən sənə heç vaxt xəyanət etməmişəm, heç vaxt da etmərəm. Ah, necə inanmaq istərdi bu saf gözlərə ,bu göz yaşlarına və onlarla birlikdə deyilən sözlərə . Necə inanmaq ,necə güvənmək istərdi Yaşar bütün bunlara. Heyhat, alınmırdı. Öldürmüşdü Bahar hamısını. Bağışlamaq üçün, bağışlanmaq üçün gec idi. Zəhərə dönüb qalan qürur hissi imkan vermirdi ona. -Oraya Sənan üçün getmədiyini de o zaman. O əclafın evinin orada olmadığını de ,deyə bilirsənsə!- Yaşar qızın çiyinlərini sərt şəkildə itələyib geri çəkildi. Bahar ağlamağa davam edirdi. -Mən izah edə bilərəm. Mən