edir.
-Aylin, nə oldu? Bu baxışların nədir belə?.. Nə düşünürsən?
-Gedəcəm, Nigar. Gedəcəm mən. Səlimə daha çox yük ola bilmərəm.
-Aylin, dəlilik etmə. Səlimə haqsızlıq etmə. Bu düzgün deyil. Uşağın günahı nədir? Ona bunu etməyə haqqın yoxdur...Onu atasından məhrum edə bilməzsən.
-Nigar, ən doğrusu bu olacaq. Onsuz da, edəcəm bunu. Nigar, mən hər Səlimə baxanda özümü yük kimi hiss edirəm, başa düşürsən sən bunu? Sevmir məni. O,bir səhvin cəzasını çəkir...-Nigar Aylini qucaqladı...-Gecəmizi də xatırlamır. Uşağı öyrənəndə "Turalla necə yatmısan?"dedi mənə öküz. Amma özü mən burda onu gözləyəndə Saranın qollarında olur. Mən hər gün onun başqa bir qadının qoynundan çıxıb gəlməsini gözləyirəm. Düşünə bilirsən,Nigar? Bu çox ağırdır və mən buna dözə bilmirəm daha. Evliliyimizin bitməyinə də az qalıb. Məndən ayrılıb Saraya gedəcək,mən bunun yükü altında əzilə bilmərəm.
-Yenə də uşağı atasından ayırmağa haqqın yoxdur. Bunu yaxşı düşün,əzizim,-dedi və ikisi də bir az susdu.
-Aylin,nə soruşacam. Səlim niyə uşağın Turaldan olduğunu fikirləşib?
-Bilmirəm,Nigar. Bəlkə də, məni Turalla danışan görüb. Tural mənə sevgisini etiraf edəndə ona Səlimi sevdiyimi demişdim. O da ona görə keçən dəfə mənimlə vidalaşaraq çıxıb getdi. Səlim isə başqa cür düşünür, yəqin. Qoy düşünsün də... Onu inandırmaq məcburiyyətində deyiləm...
Aylin danışdıqca Səlimin gözləri dolurdu. Demək,sevdiyi qadın da onu sevirdi. Bunu bilmək onu sevindirirdi. İçində bir rahatlıq hiss edirdi. Uzun zaman idi içində bir boşluq var idi və indicə o boşluğun dolduğunu hiss edirdi. Demək,o boşluğun adı Aylin imiş. İndi artıq o boşluq tamamlanmışdı və öz sahibini gözləyirdi. Səlim gözündə yaş dodağında gülüşlə evdən çıxdı. Sakitlik və ürəyini boşaltmaq istəyirdi.Aylinin Səlimin onu sevmədiyini düşünməyi Səlimi pərişan etmişdi. Yol boyu düşünürdü. Aylinin getməyini istəmirdi. Sevdiyi qadının getməyinə qətiyyən razı ola bilməzdi. Evlilik müddətinin bitməsinə də az qalmışdı. Aylin də onu sevdiyinə görə artıq Aylindən