Bolum 23

Yaşadıqlarımız o qədər çətin olur ki, sanırıq ki, bundan daha betəri ola bilməz. Sonra isə daha da betəri gəlir. Yenə də, bundan acılısı ola bilməz kimi gəlir bizə. Şükr etmirik heç nəyə. Bizdən də pis vəziyyətdə olanlar olsa belə,şükr etmirik. Naşükürlük edib üsyana əl atırıq. Allah kimsəyə daşıya bilməyəcəyi yük verməz! Əgər yaşayırıqsa,acı da,şirin də dadmalıyıq. Yaşamaq elə acı çəkməkdir, əslində. Həyata vərdiş olmaq isə mümkün deyil. Acılara vərdiş ola bilmirik.Ölənə qədər ağlayırıq, üsyan edirik,əsla həyatla barışmırıq,onun qanunları ilə yaşamırıq. Kimi bu üsyandan qalib çıxır, kimi də məğlub.
***
Kazım bəy qapıda dayanıb Saraya qəzəblə baxırdı.
-Ooo, Kazım Məlikzadə. Sizi gözləmirdim,-Sara halını pozmadan sözünə davam etdi,-Yoxsa qırdığınız çərçivəmi gətirmək üçün gəlmisiniz?- deyib qəhqəhə çəkməyə başladı.
-Sən necə qadınsan?-deyib Saranın üzünə zillədi sərt baxışlarını,-Çərçivəni mən qırmamışam.
-Elə bilirdim, pəncərədən qaçmaq fikrinə düşmüsünüz bu yaşda,-deyərək ürəkdən güldü.
-Sara, bəsdir. Ciddi ol. Mən sənin tayın deyiləm.Sənə xəbərdarlıq edirəm, keçən dəfə də dediyim kimi əl çək oğlumdan. Keçən dəfə Səlim yalnış başa düşməsin deyə gizləndim. Aramız dəyərdi.
-Uff nəysə ,Kazım Məlikzadə,-dedi və üzünü turşutdu. Bezgin ifadə ilə ona baxıb,-Oğlunuzla biz ayrılmışıq,-dedi.
-Keçən gəlişimdə də elə demişdin,- deyərək sınayıcı baxışlarını Saranın üzünün hər cizgisində gəzdirdi.
-İnanın ,bezmişəm. Mən də insanam. Siz mənim haqqımda nə bilirsiniz axı?Mənim başıma gələnlərdən xəbəriniz yoxdur,ona görə də məni qınamaqdan,alçaltmaqdan əl çəkin,-dedi və gözləri doldu. Dodağını dişləyərək ağlamağına mane olmaq istəsə də,bu cəhdi boşa çıxdı. Gözündən yaş axdıqca Sara qışqırdı,- Siz də özünüzü müqəddəs göstərməyin. Mən sizi tanıyıram,-deyib qəzəb saçan baxışlarını Kazımın qəzəbli baxışlarına zillədi.
-Oğlumun yaxasından düş. O, evlidir. Sən evli bir kişinin arxasınca qaçmaqdan utanmırsan məgər?
Sara öncə istədi ki, hər şeyi Kazım bəyə