ardınca getmək istəmişdi. Bahar dayandı və ona tərəf çevrildi.
-Mən, -dedi o. Səsi titrədi. Gözləri onsuz dolmuşdu. -İcazə istəsəydim ,onun yanına getmək istədiyimi desəydim, icazə verəcəkdin? Hə, Yaşar? Verəcəkdin?- başını bir neçə dəfə inkar ilə yellədi. - Heç vaxt. Məsələ ondadır ki, Yaşar, sən mənə inanmırsan, heç vaxt inanmamısan və bundan sonra da inanmayacaqsan. Mən...mən axmaq isə həmişə ümid ilə sənə şans verirəm. Hər dəfə eyni palçığa ayağımı basıram . Sən hər dəfə mənə düzəlməyəcəyini sübut edir, mən isə yenə inanmaq istəyirəm.
Əlinin tərsi ilə göz yaşlarını silib qapıdan çıxdı. Yaşar heç nə demədi. Deyə bilmədi. Deyilə biləcək hər şey deyilmişdi.
Beləcə günlər bir -birini əvəz edir aya çevrilirdi. Baharın son günlər bütün problemlərinin üzərinə biri də əlavə olunmuşdu. Artıq küt baş ağrıları ilə bərabər bütün günü onu qarabaqara izləyən ürəkbulanma imkan vermirdi ki, o, kəskin qoxulu ərzaqlara yaxın dursun. Elvin keçmiş aşpaz kimi bütün yemək işini öz üzərinə götürmüşdü.Bahar sırf evdən çıxmaq üçün hər gün işə gəlsə də, sadəcə qıraqda dayanıb menyu barəsində lazım olanları Elvinə izah edir , məsləhətlər verirdi. Bir neçə gün davam edən bu durum keçmək bilmədiyi üçün Bahar həkimə getmək qərarına gəldi və bir gün evdə heç kimə xəbər vermədən birbaşa xəstəxanaya yollandı. Qan analizlərinin cavabı səhərə məlum olacağı üçün günün növbəti hissəsini şəhərdə gəzdi. Fikirləri çox qarışıq idi. Bu günlər ərzində o qədər şey yaşamışdı ki, aylıq tsikılının iki həftədir gecikdiyinin fərqinə varmamışdı. Bahar bunu xatırlayanda simptomların analizlərdən öncə verdiyi xəbəri şok ilə qarşıladı. Əli özündən asılı olmayaraq hələ içərisində embrion daşıyan qarın səthinə toxundu. O ,hamilə idi? Bu həqiqət ola bilərdimi? Üzü gülümsədi. Gözləri doldu. Bəlkə də bu qədər həssaslığının səbəbi də hələ varlığından tam əmin olmadığı bu möcüzə idi.Bahar özünü xatırlayandan hər zaman bir qadını əsl qadın edən, ona əsl qadın xoşbəxtliyini verə biləcək yeganə hissin analıq hissinin