n olduğunu düşünürdü. İndi isə adicə fikir belə onu xoşbəxt edirdi. Bu balaca varlıq onun üçün ümid işığı idi. Yaşar ilə aralarında bütün problemləri həll edə biləcək qədər böyük gücə sahib olan balaca varlıq...
Yaşar isə bütün bunlardan, Baharın sevincindən tamamilə xəbərsiz bütün problemləri unutmaq və aradakı gərginliyin sovuşmağı ümidi ilə çıxış yolunu evdən qaçmaqda axtarırdı. Bahar ilə son söhbətdən sonra nəinki danışmış, heç üz-üzə gəlməmişdi. İkisi də qaçırdı. Söhbətdən, danışmaqdan, məsuliyyətdən... Yaşar haqsız olduğunu bilir və boynuna alırdı, lakin bununla bərabər hələ də Bahara acıqlı idi. Çünki hələ də onu günahkar hesab edirdi. Hələ də dəlilər kimi qısqanırdı. Ölmüş insana qarşı yoldaşını qısqanan ərə sadəcə psixoloji xəstə kimi baxılmalı idi bəlkə də, amma özüylə bacarmırdı.Baharın bir damla göz yaşının belə başqa bir kişi üçün axmasını bilmək, düşünmək onu dəli edirdi. Bəlkə Bahar hələ də sevirdi Sənanı? Bəlkə ərini heç vaxt sevməmişdi? Ah, dəli suallar və şübhələr. Zəhərə döndərmişdi onun bütün həyatını. Yaşar bilirdi ki Nurayın qoyub getdiyi çapığın izi onun yenidən 5 il bundan öncəki Yaşar olmasına imkan verməyəcəkdi. Sağalmayacaqdı onun inamsızlıq adlanan yarası. İl sonu yaxınlaşdığı üçün o bütün işləri həll etmək qərarına gəlmişdi. Bütün arxiv sənədləri qarşısına yığıb hamısını bir-bir nəzərdən keçirirdi. Gecə yarısını keçmişdi, Yaşar isə evə getmək fikrində deyildi. Ofisdə ondan və mühafizəçidən başqa heç kim yox idi. Keçən ilə aid sənəd qovluqlarından birində ağ zərf tapanda bir müddət key kimi əlindəkinə baxdıqdan sonra nəhayət açdı və iki vərəqdən ibarət zərfdəki dəsti-xətti dərhal tanıdı. Məktub Bahara aid idi. Bir il öncə onun həyat yoldaşı Yaşar üçün məktub yazıb verdikdən sonra dəfələrlə oxumasını xahiş etsə də onu eşitməmişdi. Həmin ərəfədə gözünün önünü tutan qısqanclıq və qəzəb ilə Baharı cəzalandırmağa başı o qədər qarışmışdı ki, məktub haqqında tamamilə unutmuşdu. Əlləri əsə-əsə vərəqləri açdı və onu sevən qadının bir il öncə