ərinə yazdığı üzr məktubunu oxumağa başladı.
"Yaşar, bilmirəm necə başlayım, bilmirəm nə yazım ki , sənə hər şeyi olduğu, daha doğrusu lazım olduğu kimi ifadə edə bilim. Mən hələ çox uşaq idim. Sənan ilə tanış olanda hələ məktəbdə oxuyur, bütün boş vaxtımı da qoyun-quzunu otlağa aparıb ,gətirməklə məşğul olurdum. Hələ çox balaca olan qızın onu uzaqdan uzağa izləyən və arada xoş sözlər söyləyərək yaxınlaşmağa çalışan ilk oğlana aşiq olması nə qədər asandır bilirsən yəqin. Xeyr, mən aldadılmadım, qətiyyən yalan vədlərə,sözlərə inanıb axmaq kimi layiq olmayan insana vermədim sevgimi. O da məni sevirdi. Gözlərində, sözlərində, mənim üçün etdiyi hər şeydə görərdim mən onun sevgisini. Amma ikimiz də uşaq idik hələ. Zaman keçdikcə böyüyürdük və sevgimiz də zamanla artırdı. 3 il idi ki, mən Sənanla saatlarımı keçirir, atamla, anamla, rəfiqələrimlə etmədiyim ən maraqlı söhbətləri edirdim. Ona bağlanmışdım. Ürəyimdəki bütün sevgini verəcək qədər, onunla evlənəcəyimiz günü xəyal edə biləcək qədər sevmişdim . Bəlkə də sadəcə sevdiyimi düşünürdüm. Çünki əsl sevginin nə olduğunu mən səninlə öyrənmişəm. Əsl sevginin , qarşılıqsız saf sevginin... Yaşar bizim evdə ilk dəfə sənin adın çəkiləndə mən səni görmədən nifrət hiss etmişdim. Sənin məndən 11 yaş böyük, evli olub dul qalmış biri olduğunu bilirdim. Üzünü heç vaxt görməmiş, səsini eşitməmişdim, ancaq sənə bütün qəlbimlə nifrət etməyim üçün bircə dəfə adını gələcək ərim olaraq eşitməyim kifayət idi. Atam, nəinki atam, həmçinin bütün kənd mənimlə Sənan arasında olanları bildiyi , tanıdığı, hörmətlə qəbul etdiyi halda anidən məni başqasına ərə vermək qərarı alınmışdı. O zaman Fateh əmiyə olan nifrətimi də bu vərəqə yazmaqla bitməz. Halbuki indi mən onu atamdan da çox sevirəm bəlkə. Bəs səni? İndi sənə nifrət etmək? Yəqin ki, sən nifrət edə biləcəyim ən son insan olarsan..."
Yaşar əlindəki vərəqi sıxdı. Bu vərəq kimi ürəyi də açılmaz qırışlar ilə örtülmüşdü. Bir il əvvəl bu sözləri yazan qız bilmirdi ki, bir neçə gün sonra əri