i ona ən pis əzabları yaşadaraq nifrət edilməsi lazım olan ilk insana çevriləcəkdi həyatında. Əli ilə alnını ovub yenidən vərəqi açdı və oxumağa davam etdi, bu çox çətin olsa da ...
"Səninlə evlənəcəyimiz qərarı məndən soruşulmadan verildikdən sonra atam evdən çıxma qadağasını sözlə olmasa da mal-qaranı otlağa özü aparmaqla və ya anamı göndərməklə qoymuşdu. Mən Sənanla hər gün eyni saatda eyni yerdə görüşərdim və bilirdim ki, məni hər gün orada saatlarla gözləyir. Gedə bilməmək, heç nə edə bilməmək ,məni üzürdü, çox üzürdü. Yazıq anam da bu qayğılarımı görüb bir gün məni işlərinin çox olması bəhanəsi ilə evdən buraxdı. Sənani necə sevdiyimi o da yaxşı bilirdi, amma atama qarşı çıxmaq onun əlində deyildi. İndi ikisi də peşmandırlar ,bilirəm. Amma indi mən onlara minnətdaram. Nə yaxşı ki, onlar bunu edib ,əsl səhv olan yoldan məni çəkindirmişdilər. Sənana hər şeyi danışdığım halda o mənə şəhərə oxumağa getmək üçün atasından nəhayət icazə ala bildiyini deyib çox üzmüşdü. Kaş ki, o zaman onu buraxsam ,elə o üzüntü ilə ayrılsaydım. Bəlkə də günah özümdə idim. Ondan nə isə etməsini istədim. Şəhərə necə getmək istədiyini bilirdim. Ərə gedib ,ona yaxşı yoldaş olmaq və ərimə ən sevdiyi yeməkləri bişirə bilmək üçün mətbəxdən ayrılmayan məndən fərqli olaraq Sənan hər zaman oxuyur, oxuyur ,durmadan oxuyurdu. Əlindən kitab hətta otlaqda da əksik olmayan biri idi o. Mən də ona hər zaman dəstək idim. Amma o zaman sevincini sevdiyim insan ilə bölüşə bilmedim. Bəlkə də onu o qədər çox sevmədiyimdən idi hamısı. O zaman hələ başa düşmürdüm. Atası Murad kişi icazə vermirdi oğluna ki, səhərə getsin. Düşünürdü ki, getsə ,gəlməyəcək və pis yola düşəcəkdi. Haradan bilə idi ki, bunun üçün şəhər və kəndin fərqi yox idi. İnsanoğlu pis yola hər zaman ,hər yerdə düşə bilərdi.Onu dilə tutmaq üçün Sənan əlindən gələni edirdi. Qonşular da durmadan ona oğlunun çox ağıllı olduğunu xatırladır, bu cür oğlanı sərf etməməsini istəyirdilər. Mən də onun şəhərə gedib oxumasını istəyənlərdən idim ,amma