y tutulsun.
-Mən kimsə bundan xəbər tutmasın deyə polisə getmədim. Amma,deyəsən,o,bunu fərqli mənaya yozub. Düz deyirsən,mən gərək nəsə tədbir görüm,-dedi. Artıq düşündüyü şeyi həyata keçirməyin zamanı gəldiyini düşünürdü. Belə davam edə bilməzdi çünki. Həyatını qorxaraq yaşamaq istəmirdi.
***
Qapının döyülməsi ilə Seyran xanım dərhal qapını açdı. Oğlunun yolunu gözləyirdi bayaqdan bəri. Ona görə də qapıda gözləyirdi onun yolunu. Uzun zaman idi, oğlunu görmürdü. Qapını açan kimi gülümsəyərək:
-Ay xeyirsiz, haralardasan?-deyib öpərək oğlunu qucaqladı.
-Heç işdən gücdən vaxt tapa bilirəm ki, anam,-Səlim uşaqlara xas şəkildə üz ifadəsini dəyişib məsum bir baxışla anasına baxdı.
-Keç, otur, görək. Necəsiniz? Neynirsiniz? Aylin necədi axı?
-Yaxşıyıq, ana. Bizdə hər şey qaydasındadır,-sonra pıçıldayaraq,-ana,mənim əmanətimi hazırlamısan? - deyib anasına baxdı.
-Hə, hazırdı. Sən onu neyləyəcəksən? - deyərək cavabı gözləmədən oturduğu yerdən qalxıb cəld yuxarı qalxaraq Səlimin "əmanətini" gətirdi.
-Hə, de, görüm,nə edəcəksən onu?Uzun zamandır heç ona toxunmursan da, -deyib hiyləgərcəsinə oğluna baxdı.
-Ana elə baxma,- Səlim şən qəhqəhə ataraq, - Aylinə sürpriz eləmək istəyirəm, ana,-deyərək gülümsədi. Özünü əvvəllər heç belə xoşbəxt hiss etməmişdi. İndi hiss etdiyi xoşbəxtliyi heç nə ilə müqayisə belə edə bilmirdi. Bütün dünyaya öz sevgisini bağırmaq istəyirdi. Hər kəslə Aylin haqqında danışmaq istəyirdi. Ona olan vurğunluğunu,onun məsum baxışını, uşaq saflığı olan gülüşünü... O,Aylini hər şeydən çox sevirdi...
-Uzun zamandır səni belə xoşbəxt görmürdüm. Sevinirəm ki, belə xoşbəxtsən, oğlum. Xüsusi bir hadisə baş verməyib ki?-deyib oğlunu mənalı şəkildə süzdü.
-Canım anam, - deyərək başını sakitlik tapdığı anasının sinəsinə qoydu,-Bu ara ,doğrudan da,çox xoşbəxtəm,ana. Çünki aşiqəm. Sevirəm.
Anasının üzü bir anda tutqunlaşdı,-Səlim nə danışırsan? Necə yəni ?Kimə aşiqsən?-deyərək gözlərini bərəldərək Səlimə baxdı.
-Ana,mən Aylinə aşiqəm. Başqasına yox. Öz