demişdi.
-Heç yaxşı deyil,Səlim... Bu gün otaqdan bayıra çıxmayıb. Dedim ki, bəlkə, bir az gəzmək istəyər. Amma yox. Çıxmadı. Apardığım yeməyi isə yemədi...-deyib ağladı. Qaynanasını qucaqlayıb ona təsəlli verməyə çalışsa da,əslində,onun özünə də təsəlli verən lazım idi.
Otağı yavaşca açıb içəri girdi. Aylin çarpayının önündə dizlərini qucaqlayaraq oturmuşdu. İçəri kimsə girsə də, başını qaldırmadı. Səlim qapını örtüb Aylinin yanında oturdu. Əlindəki şirin pambıqları Aylinə uzadaraq:
-Məndən incimisən? - dedi.
Aylin başını qaldırıb pambığı görəndə sevindi. Heç nə demədən alıb pambığı açdı. Yeməyə başladı. Səlim isə kədərlə ona baxırdı. Xoşbəxt günləri elə bu qədərmi idi? Bu vəziyyət nə qədər davam edəcəkdi. Heç nə bəlli deyildi.Aylin pambığı yeyərək ağlamağa başladı.
-Aylin!Aylin! Ağlama!!Nolar! - deyərək Səlim Aylini qucaqladı. Aylin hıçqırıqlara boğulanda Səlim onu sakitləşdirmək üçün qucaqladı. Aylin ani hərəkətlə onun əlindən çıxaraq yerindən qalxıb pambığı əsəblə yerə atdı..
-Sənə görə oldu bu.. Körpəm məni sənin ucbatından tərk etdi, - deyib ağlayaraq qarnını sığalladı,-Sən istədin belə olmağını.. Sən onu sevmədin çünki... - deyib qəzəblə Səlimə baxdı,-Sən elədin, - deyərək Səlimin sinəsini yumruqlayaraq ağladı. Aylinin qışqırığına anası ilə atası həyəcanla içəri girdi.
Aylin atasını görüb ona sarı gedərək qucaqladı.
-Ata, ona de, getsin. O, məni də, uşağımı da istəmir,-deyib üzünü atasının sinəsində gizlətməyə çalışdı.
-Oğlum, sən indi get, o, yaxşı deyil, - deyərək Ayla onu qolundan çəkərək çıxarmağa çalışdı. Bayıra çıxıb qapını örtdü,-Səlim, hər şey düzələcək. Bayaq məni də qovub otaqdan. Narahat olma,-deyərək Ayla xanım Səlimi təsəlli etməyə çalışdı. Amma Səlimə heç bir təsəlli təsir edə bilməzdi. Sevdiyi qadın gözünün qabağında şam kimi əriyib gedirdi və onun əlindən heç bir şey gəlmirdi. Qaynanası ilə sağollaşaraq evdən çıxdı.
Artıq gecə idi. Evdə hər kəs Səlimin getdiyini düşünsə də, Aylindən uzaqlaşmaq istəmədiyi üçün Səlim maşınında