a yatmışdı. Birdən gecə nəsə olmasından qorxurdu. Nəsə olsa, dərhal Aylinin yanında olmaq istəyirdi. Başını arxaya yaslayıb uzanmışdı. Birdən Aylinin evdən çıxaraq tələsik addımlarla getdiyini gördü. Səlim cəld maşından düşərək Aylini səsləyib onun arxasınca qaçdı.
-Səlim, - Aylin sevinərək Səlimə sarıldı.
-Aylin, sən hara gedirdin?-dedi təəccüblə.
-Evimizə... Sən yox idin deyə qalmaq istəmədim.
Səlim artıq, doğrudan da, qorxmağa başlayırdı.
-Mən gəlmişəm,Aylin. Gəl, içəri keçək, - deyib Aylinin əlindən tutaraq içəri aparıb yerinə uzadaraq yanında uzandı. Aylinin saçlarını sığallayaraq onun qollarında sakitcə yuxuya dalmağına səbəb oldu . Amma Səlim bütün gecə yata bilməyib vaxtını düşünməyə sərf etmişdi. Həkimin ona dediklərini etmək istəməsə də, deyəsən, artıq məcbur idi.
Bəzən yaxşı bir şey etmək istəsək də, etdiyimiz o yaxşı pisliyə doğru dəyişir. Etdiyimizin yaxşı olduğunu isə heç kimə izah edə bilmirik. Çünki bəzən insanlar sadəcə ön yarğı ilə davranar. Həqiqəti görmək belə istəməzlər. Həqiqət isə, əslində, hər zaman görünür. Hər zaman üzdə olur. Sadəcə kor qəlbli insanlar o həqiqətləri görməzlər. Hətta görmək istəməzlər.Çünki şirin yalanlarla yaşamaq insanlar üçün daha asandır. Həqiqət axı acıdır. Və insanın canını acıdır. Yalan isə gözəl yuxu kimi insanı məst edir.

Səhər idi. Səlim oturub Aylin xəstəxanadan çıxmadan öncə həkimin dediyini düşünürdü.
-Aylin xanımın vəziyyəti yaxşı deyil. Uşağını düşürməyi psixologiyasının pozulmağına səbəb olub. Hətta bu şizofreniyaya qədər gedib çıxa bilər. Mütləq xəstəxanaya yerləşdirilməlidir. Uzun müddətli müalicə alması vacibdir.
Aylini belə görəndə Aylinin valideynləri də Səlimə bunun Aylinin yaxşılığı üçün vacib olduğunu izah etməyə çalışırdılar. Səlim isə qətiyyən bununla razılaşmaq istəmirdi. Çünki həkim öncə sadəcə psixoloji dəstəyə ehtiyacı var desə də, daha sonra Aylinin sırf ruhi xəstələr üçün olan xəstəxanada qalmasının vacibliyini irəli sürmüşdü.
-Aylin məndən ayrı orda necə qalacaq? Təkbaşına onun