bir valideyn.
-Hara aparacaqsan? - sual dolu gülümsəməsi ilə Səlimə baxdı. Səlim daha Aylinə baxa bilmədi.
-Geyin əynini, gedəndə görərsən...Orda sənin üçün çox yaxşı olacaq...
-Mənim üçün sənin yanın, onsuzda, yaxşıdır. Düzdür! Uşağımızı itirdik, amma yenə də olar,-deyəndə Aylinə arxası dönük olan Səlim tez çevrildi. Aylinin üzünü ovcuna aldı.
-Aylin??? - Sual dolu, həmçinin sevinc ilə Aylinə baxdı. Aylin hər şeyi qəbul etmişdi.
-Mən o uşağı çox istəyirdim.. Sənin parçan idi, -deyərək son zamanlarda qurumayan göz yaşlarını axıtmağa başladı,-onsuzda, sən məni sevirsən. Yenə də, olar uşağımız. Elə deyil? - deyib məsum baxışlarını Səlimə zillədi.
-Elədir. Əlbəttə.. Mən səni çox sevirəm.Həm də təsəvvür belə edə bilməzsən ki,nə qədər çox sevirəm,-dedi və Aylini öpdü, - Sən geyin, mən indi gəlirəm,-deyib otaqdan bayıra çıxıb dərhal mətbəxdə oturan qaynanası və qaynatası ilə danışmağa gəldi.
-Zakir əmi, Ayla xala, Aylin artıq hər şeyi olduğu kimi qəbul edir... Uşağımız yenə də, olar dedi,-sevinirdi. Amma sevinci bir anda yenidən kədərə çevrildi.
-Oğlum, indi belə deyir. Bir azdan yenə dəyişəcək. Başqa cür danışacaq,-Zakir bunu deyib stol çəkərək Səlimə də oturması üçün işarə etdi,- Özün də görürsən ki, gah bir şey deyir, gah başqa bir şey. Aylin müalicə alsa, yaxşı olacaq. Narahat olma. Hər şey qaydasına düşəcək. Bütün ümidləri bir anda məhv olmuşdu.Çarəsizcə
Səlim Aylinin otağına gələndə Aylin geyinib Səlimi gözləyirdi.
-Hazırsan? - dedi və Aylinin gözlərinə baxdı. Yalvarış dolu nəzərləri insanın ürəyini parçalayırdı. Sanki hiss edirdi nə baş verdiyini.
-Hazıram, - dedi.
Səlim onun əlindən tutub otaqdan çıxardı. Üzünə baxa bilmirdi.
Aylin valideynləri ilə görüşəndən sonra evdən çıxdılar. Maşında Aylinin bir neçə dəfə "Hara gedirik? " sualı cavabsız qaldı. Aylin Səlimə baxdı. Səlimdə olan dəyişikliklər Aylini incidirdi. Səlimin ona olan sevgisinin azaldığını düşünürdü. Aylin nəsə demək istədi, amma sonra fikrindən daşınıb üzünü yana çevirəndə Səlim onun