İçəri girmək istəmirdi. Ürəyi qəfəsə salınmış quş kimi çırpınıb azadlıq istəyirdi. Səlimin yanı onun üçün ən yaxşı müalicə idi, dərmanı Səlim idi. Başqa heç nə istəmirdi. Səlim isə bunu hələ anlamırdı. Aylin Səlimin üzünə də baxmadan içəri keçib dəhlizlə irəlilədi. Səlim də onun arxasında içəri girdi. Həkim Aylinin gələcəyini bildiyi üçün onu gözləyirdi. Onu görən kimi tibb bacıları yol göstərib,-buyurun,bu tərəfdən,-dedi. Aylini aparanda bir dəfə də Səlimə nəzər saldı, sonra arxasını dönüb tibb bacıları ilə getdi getdi. Dörd pillə qalxmışdı ki, geri qayıdıb qaçaraq Səlimin yanına gəlib onu qucaqladı.
-Buraxma Məni, Səlim!!! Yalvarıram!!! Mən ki dəli deyiləm. Qoyma məni burda... Uşaq da istəmirəm səndən. Ona görə belə edirsən? - deyib qışqıraraq ağlayıb üsyan edəndə həkimlər güclə onu Səlimdən qopardılar. Əlləri Səlimdən ayrılmaq istəmirdi. Gedərək qışqırıb yalvarmağa davam etdi. Səlim həkimdən aparmamağını xahiş etsə də, həkim Aylin üçün bunu düzgün olduğunu dedi və getdi. Aylin Səlimdən uzaqlaşanda elə küskün nəzər saldı ki Səlimə, dağlar da əriyərdi bu baxışa. Qırılmışdı ürəyi. Onu bir yük kimi gətirib bura atmışdılar.Səlimin isə qulaqlarında Aylinin çığırtısı səslənirdi. Onu burda tək qoyub getməyə ürəyi gəlmirdi. Amma Aylin artıq öz qara taleyi ilə baş-başa idi. Səlim də xəstəxanadan uzaqlaşıb evin yolunu tutdu. Evə çatıb qapının önündə dayandı. Aylinsiz bir evə girmək istəmirdi. Qapının ağzında oturub uşaq kimi ağlamağa başladı. Ürəyinin parçaları qışqırırdı,səsi qulaqlarında əks-səda verib boşluğa çırpılırdı. Özünü ələ alıb oturduğu yerdən qalxdı və boş evə daxil oldu. Bir müddət də tək - tənha evdə oturdu. Hər yerdə Aylinin izləri var idi. Divandan qalxaraq kamodun yanına yaxınlaşıb evlilik şəkilini əlinə götürdü və Aylinin otağına çıxdı. Yerə düşən darağı götürdü yerdən. Üstündə Aylinin saçını axtarsa da ,yox idi. Səlimin gözləri doldu. Sonra aşağıdakı kamodun üstündən götürdüyü şəkli qucaqlayaraq Aylinin yerində uzandı. Əlində tutduğu şəkildən başqa