a onların xatirə kimi qala biləcək şəkilləri yox idi. Sadəcə hafizələrdə qalan bir neçə yaddaqalan gün idi xatirə. Heç Aylinin şəkli belə yox idi onda. Sadəcə bir neçə gün idi sevgilərini etiraf etmişdilər və şəkil çəkdirməmişdilər. Ən qəribəsi isə sosial şəbəkələrdə belə bir-birinin dostluğunda olmamaqları idi. Heç olmasa ordan Aylinin şəkillərinə baxa bilərdi. Telefonu da anasıgildə qalmışdı. Aylinə aid heç nəyi yox idi. Bir tək Səlimə hədiyyə etdiyi suvenir var idi. Başqa heç nə. Bir-birini dəlicəsinə sevmələrinə rəğmən sanki ən uzaq iki insan idilər.Bunu düşünəndə qışqırmağa başladı. Əlinə keçən stəkanı vurub sındırmaq istəyəndə stəkana baxdı. Ən son Aylin o stəkanda su içmişdi. Hətta stəkanın dibində su da qalmışdı. Səlim stəkanı sığallamağa başladı. Belə Aylinə toxunduğunu düşündü .Sonra qulaqlarında Aylinin çığırtısını eşidib qulaqlarını əlləri ilə tutdu. Peşiman idi onu tək qoyduğu üçün. Peşimançılıq onu məhv edirdi.

Səni tənha qoydum, bağışla məni.
Sahib çıxmadım mən bizim sevgiyə.
Baxma elə küsgün,dözə bilmirəm.
Ürəyim ağrıyır bu