. Aylin uzananda qarnında hiss etdiyi ağrının şiddətindən üzünü turşudaraq zarıyanda əlini qarnına qoydu. Gözlərini bərəldərək Səlimə baxmağa başladı. Sonra qarnına baxıb :
-Səlim, o yaxşıdırmı? - qarnına işarə etdi,-körpəm yaxşıdırmı?-Ağlayaraq gülümsədi. Sanki bir ümidə sarılmaq istəyirdi. Səlimin "hər şey yaxşıdır" sözünü eşitmək istəyirdi. Amma Səlim Aylinə cavab verə bilmirdi. Gözündən yaş axırdı. Aylin bu dəfə qışqırmağa başladı, - Səlim, cavab ver. Körpəm... O ,sağdır?.. - sonra qarnını sığallamağa başladı. Gözündən yaşlar axdı. Güclə eşidiləcək səslə :Məni tək qoymadı, hə? - dedi. Səlim yenə də cavab verə bilmədi. Aylin artıq yerindən durmağa çalışaraq qoluna taxılan sistemi çıxarmaq isəyib qışqırdı :
-Körpəm... O, hardadır? Körpəm... O, məni atmaz... O,məni sevirdi...-Səlim onu sakitləşdirməyə çalışaraq başını qucaqlayıb öpərək sığalladı...Aylinin çığırtısına həkim və valideynləri təlaşla gəldilər.
Aylin həkimi görüb Səlimin qucağından başını çəkərək həkimə ümidlə baxdı.
-Sərxan həkim... Körpəm... O, sağdır.. Hə???
Həkim Aylinə deməyə çətinlik çəksə də , həqiqəti deməli idi.
-Aylin, qızım, özünü ələ al.Güclü olmalısan sən. Bu hələ son deyil. Hər şey yaxşı...-demişdi ki Aylin onun sözünü kəsdi və qışqıraraq:
-Nə baş verib axı? Mən niyə güclü olum? Körpəm... O, necədir?-Dedi.
-Aylin,biz onu xilas edə bilmədik. Bura gələndə qanaxman çox idi,-Aylin bu bəd xəbərdən qışqıraraq ağlamağa başlayanda ona məcburi sakitləşdirici vurub yatırdılar.
Səlim bu vəziyyətə dözə bilməyib çölə çıxaraq sakit bir guşədə səssizcə ağlayırdı. Samir xəstəxanada bir çox yerləri gəzib, nəhayət ki, onu axtarıb tapmışdı.
-Səlim, - deyərək əlini çiyninə qoyub yanında oturdu,-Sakit ol. Sən belə etsən, Aylin necə ələ alsın özünü?!
-Samir,mən özümü günahlandırıram ancaq. Mən onların qədrini çox gec bildim. Onda da belə, - deyib əsəblə yerindən qalxdı. Gözündən damlayan yaşı hirslə silib Samirə çevrildi, - Mən indi Aylinin üzünə baxa bilmirəm. Bunu kim edib, anlamıram. Polislər