a dərinə getmirdi. Aylinin sualı isə onu tamam çaşdırmışdı.
-Sən yaralısan, Aylin. Mən də ona görə..-dedi və Aylin onun sözünü bitirməyinə imkan vermədən dodaqlarına yapışdı. Səlim ona inad göstərməyə çalışmadı. Çünki özü də Aylin üçün darıxmışdı. Amma Aylinin vəziyyəti heç də yaxşı deyildi.
Bir neçə gün beləcə keçdi. Sara bu neçə gündə hər dəfə Səlimə zəng edirdi. Səlim zəngləri bəzən açırdı, bəzən yox. Nə edəcəyini bilmirdi. Aylin xəstəxanadan gələndən bəri kefi kök olsa da, Səlim bilirdi ki, bunun axırı yaxşı olan deyil. Aylin artıq işə də getmir, bütün gününü evdə keçirirdi. Səlim isə hər gün işində olurdu və fikri ancaq Aylində qalırdı.Aylinin evdə tək qalmaması üçün çağırdığı adamların hamısı qovulmuşdu. Aylin heç kimi evdə istəmirdi. Anasıgilə getmə fikrinə belə isti baxmamışdı. Səlim də çarəsiz işdən evə hər dəfə tez gəlirdi. Bir gün işlər çox olduğu üçün işi qoyub gələ bilmədi. Saat 8dən keçmişdi. Aylin isə evdə tək idi. Səlim içəri girəndə işıqlar sönülü idi. İşığı yandırıb salona girəndə divanda yumaq kimi bükülüb qalan Aylin cəld divandan Səlimin üstünə qaçaraq ağlamağa başladı...
-İşıqlar sönmüşdü. O, gəlmişdi.. O, burda idi. Məni öldürəcəklər... - deyib titrəyərək ağlayırdı.
-Aylin,işıq yanırdı. Sadəcə söndürmüşdün.. - dedi və təəccüblə qorxmuş Aylinə baxdı.
-Yox, yanmırdı... O ,gəlib mənə dedi ki, məni dəlixanaya qoyacaqsan.. Bunu etməyəcəksən, hə, Səlim..-dedi və qorxaq nəzərlərini Səlimə zillədi.
Səlimin gözləri doldu. Aylini belə görmək onu pərişan edirdi. Onu qucaqlayaraq :
-Hər şey yaxşı olacaq, sevgilim,-dedi.
Səlim Aylini evdə tək qoymaq istəmədiyi üçün Aylinin etirazına məhəl qoymadan anasıgilə gətirmişdi onu. İlk öncə evə bir köməkçi çağırsın, istəmişdi. Sonra isə Aylinin evdən qorxduğunu düşünüb bir müddət başqa evdə yaşamasının doğru olduğu qərarına gəlmişdi.
Səlim axşam işdən gəlib qaynanasından Aylinin vəziyyətini soruşdu. Amma Ayla xanım heç də ürək açan şeylər deməmişdi,əksinə, vəziyyətinin günü - gündən pisləşdiyini